Αμετανόητος Στασιαστής

ολόκληρη ζωή στασιαστής αμετανόητος
και πορεύομαι  μέσα σε ανύστακτες  μουσικές
δεν χωρούν τεχνάσματα και καμμιά ανάμνηση
δεν έζησε ως εδώ.
Μαθαίνεις την ουσία δακρύων πικρών
στεγνές πέτρες που έχυσαν τα σωθικά τους
τυφλώνουν το αύριο
ακολουθείς το στρατί να πονέσεις από ήσυχους
θανάτους λυπημένου θεού
ξεχνάς τα σάρκινα ματοβαμμένα χέρια
σε ασυγχώρητη απώλεια παλιάς χαρούμενης περιπλάνησης
άπειρες μάνες θρέφουν κοπάδια χαμόγελα
να σκιάσουν  ήλιο πρωτόγεννο
η πρώτη καταιγίδα μόλις που γεννήθηκε
δαγκώνω την άκρια από σύννεφο και πάλι κινώ
σε έκπληκτες χαραμάδες που ξεσχίζουν  μικρές πνοές .

Πικρές Σταγόνες Θάλασσας

ήλθα απόψε μυστικά για να σε πάρω
να σου ιστορώ ατέλειωτα και γιορτινά
σε ντύνω με το βλέμμα μου να μην κρυώνεις
και η ανάσα μου θα σε διαπερνά
έλα δεν έχει τελειωμό
το πράσινο , το γκρι ,το γαλανό ,
έλα οι άνθρωποι αγρίεψαν και θάνατο γεννάνε
πάμε να φύγουμε ,έλα
αγκαλιά θα σε κρατώ
τον πόνο που ασίγαστα σε καίει
σε ένα κύμα φιλικά θα ακουμπώ...
μη κλαις! δεν κάνει...
τι με θωρείς παράξενα
η μοναξιά δεν έχει καμμιά θέση εδώ.
μόλις χθες ήταν που λόγια είπαν φονικά
να με σκοτώσουνε ...
όμως καμμιά αλήθεια δε γνώριζαν
κι εγώ...μα εγώ, μονάχα μιαν εικόνα ήθελα...
δεν έχω θέση σε ανθρώπους εγώ
κι εσύ ...ω! εσύ ...μέσα στις άθλιες σιωπές
τα φονικά μισόλογα...δυο ήλιους ήλθες κι έφερες.
δεν ήξερες πως κι αυτούς εσύ τους έπλασες
δε γνώριζες πόσοι ήλιοι σε κατοικούν
άσε τα λόγια στα νερά που σε κοιτούν ερωτικά
με ανεμώνη σφαλίζουμε τα χείλη
και τότε το δικό μας το τραγούδι αρχινά
ταξιδεμένο σε
υδάτινες πικρές σταγόνες θάλασσας....

Αίολα Έργα....

καιρό τώρα που άδειασαν οι ψυχές
καιρό τώρα που δολοφονήθηκαν οι αξίες
μια- μια έσβησαν  από τις μνήμες
στο απόλυτο κενό αιωρούνται σώματα,
δίχως χέρια ,άνευ ήχου κι ουδέ μια σκέψη
λέξεις άδειες , χαμόγελα έσβησαν,
ντύθηκαν όλοι μάσκες πάνω σε μάσκες
πολλές μάσκες με περισπούδαστο ύφος
διαιωνίζουν το τίποτα...
γέννησαν είδωλα και αγωνίζονται επί ματαίω
απ αυτά να κρατηθούν
κίβδηλοι ήρωες σε αίολη πορεία....

Μήνας Μεστός και Ώρα Ελεύθερη

ολάνοιχτα χέρια κι ένας αιώνας
καθόταν απαλά με τόσο δισταγμό
πάνω στο στέρνο σου το ακύμαντο
κι εγώ γυμνή βήμα στο βήμα να εύχομαι
μόχθους φιλιών Νύκτας ανεξαργύρωτης

κι όταν ο χρόνος απίστησε
κάτι συνέβη εκεί στην όχθη λέξης
και κινήθηκε βοριάς ανάμεσα σε ενοχές
μιας μυρωδιάς ενωμένων σωμάτων
η φρόνηση λάθεψε για μια σταγόνα μπλέ

ακαταστάλαχτη ελευθερία δολοφόνησε
μεσάνυκτα και η ανάγκη υποταγμένη
σε τιμονιέρη ακάλεστο και μες στα βλέμματα
ήλιοι διάσπαρτοι αλητεύουν σε άγνωστο δράμα
ξεψύχησε η ανάσα μου μες στη δική σου δίψα

πόσο βουβά τα δάκρυα παντέρημα νερά
ντυμένα μεστόν Αύγουστο αιμάτινη κραυγή
τσακισμένα απο αγωνία φωτός νεογέννητου
τρελά μεσημέρια σε ταξίδι αρμύρας ευτυχισμένης
κι ακόμη  γυμνή βήμα στο βήμα εξέρχομαι της Αβύσσου

Συβαίνει.....

ορισμένοι δεν παράγουν αξίες
αλλά στηρίζονται και οικοδομούνται ,
στην αξία που εμείς τους δίνουμε ...
ύστερα μας θανατώνουν...

Περιπλανιέμαι Απάτριδος

απάτριδος περιπλανιέμαι προστάζοντας σιωπή
βυθίζομαι σε λαβυρίνθους κι ένα δίχρονο φωνήεν
ακολουθεί ήχο μυστικών βημάτων αταίριαστων
αδειάζω ανέμους σε άχρωμη διψασμένη γης
συγκλονισμένος με καινούρια νοήματα στις φούχτες
πλανιέμαι άυπνος ανάμεσα σε ξεψυχισμένους

γαλάζιοι λώροι κατακερματισμένοι κέντησαν ήχους
ήχους που δεν τόλμησαν
σε απέραντες οδύνες να  δρασκελίσουν εικόνες φρικτές
θυμάσαι; στο ξαναείπα ... με τους νεκρούς μιλώ
των ζώντων η ανάγκη είναι βαριά και δύσκολη
αλλιώς δε γίνεται... υπομένω των δημίων το αχρωμάτιστο όνειρο

σε ο,τι συνηθίσατε κατοίκησε το ψεύδος καλοβολεμένο
ασυναρμολόγητα πρόσωπα χυμένα σε σπασμένα κάτοπτρα
νωθρή η Νύκτα χαράζει αθώα παράπονα σε παθών τόπο
άστρα βουλιάζουν σε πελάγη μακρινά γεννώ αθώο φως
απάτριδος περιπλανιέμαι σμιλεύοντας ήχους ανάλαφρους
απαντιέμαι με το δίχρονο φωνήεν... δαπανηρή προσπάθεια
κι όμως τραβάμε πιο βαθιά καθώς έσβησαν όλοι οι γυρισμοί.

Σκέψεις ....

τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ανθρωπότητας,
έγιναν στο όνομα της αγάπης και της ειρήνης ...