Το Ίχνος

αποτύπωνα σε ήχους το φιλί σου
στα μαλλιά σου έκρυβες
παραδείσου μνήμες
κι ας είχες
χέρια γυμνά διάτρητα
πόσους φόνους περαστικούς σε αγκαλιά
έκλεισες μέρες ατέλειωτες
αφουγκράζομαι τη ματιά σου που λύγισε
στο κατώφλι του φόβου ναρκώνεσαι
μέρες σε παρένθεση και νύκτες
νύκτες που πάντα κοντοστέκονται
κι εσύ  αβίαστα  να ξεσχίζεις νια ζωή
δεν έχει χώρο να πλαγιάσω μέσα μου
χρόνια πάνε που όπου αγγίζω δικά σου
ημιτελή χαμόγελα
ματώνει μια-μια λέξη και σκοντάφτω
εκεί μέσα μου μυστικά , άηχα
πώς να ημερέψει προσεκτικά
εκείνο το μικρό -ε- βραχύ κι ημιτελές;
δε θέλω πια να περνώ μέσα σου
με τρελαίνει η προδοσία που κλαίει
υφαμένη σε ψεύδη ζωής ετοιμόρροπης
μια ξαγριεμένη  άρνηση
δραπέτευσαν τα όνειρα  κι έσβησε το ίχνος .

Ανωνυμίες Αναδυόμενες

Όταν σκοτεινιάσει για τα καλά
κι έλθει της νύκτας το πρόσωπο
μιας νύκτιας φοβερής
που κρύβει ανωνυμίες αναδυόμενες
απ' της ψυχής τα σιωπηρά μονοπάτια
εγώ φρουρός φωτεινός
θα ονειρεύομαι την αυγή
μέσα απ τα μάτια ενός παιδιού
με δάκρυα θα διαβαίνω
στις καμπύλες των αισθημάτων
ως ν αποκτήσω συνείδηση
ο,τι η νύκτα είναι μόνο νύκτα
δεν είναι τ' όνειρο που με επανεξετάζει .
Ε! τότε και μόνο τότε
απλώνω το χέρι και θέλω
να κρατήσω στις φούχτες μου
αστέρια ,όστρακα γιομάτα αρμύρα
και τον ήχο τ' ανέμου.....

Λόγια Μικρά

κι ως χύθηκαν λόγια μικρά
ξοδεύτηκαν σαν κύλησαν σε λάσπη
ραβδώσεις αιμάτινες ,
παίρναν το μισοσκόταδο
και το συνέθλιβαν

σε μια επιείκεια κρύβω τις ενοχές
να προχωρήσω  άλλο δε μπορώ
έσπασα κάθε δισταγμό
ξεντύθηκα την πρόθεση

απαλά έγειρα σε φόβο που αγνόησα
κι αναρωτήθηκα που χώρεσε
τόση πυκνή  ομίχλη στο θάρρος
του πιο μικρού χαμόγελου

ποιος σε ενθάρρυνε
φόνους διπλούς σε άφρακτο δρόμο μιας πνοής
και την ψυχή της
στο τέλος να λεηλατείς;
κι ας ήταν νύκτα , σε έβλεπα.

Μικρές Αυταπάτες Ανερμήνευτες

Ρουφάς τις ανάσες μου
σαν έσπασαν μέσα στα χέρια σου
μακρόσυρτοι οι λυγμοί των σιωπών
αναδύεται η αναζήτηση του μη υπαρκτού
με κοιτάζεις με τόση απορία
το σ' αγαπώ δεν έχει ήχους
λες και η αγάπη πρέπει να ερμηνεύεται
πάντα στις ίδιες διαδρομές
δεν αναχαιτίζεται ο πόθος
το πάθος πνίγει και την τελευταία μας λέξη
δε θυμάμαι πότε γέμισες τη ζωή μου,
είπες...
κι εγώ σου απάντησα ,
φοβάμαι την ελπίδα
γέλασες σιγανά
με κείνο τον ήχο
που μοιάζει μικρή μουσική παύση...
έχουν άρωμα οι μικρές αυταπάτες
οι ανερμήνευτες..

Οι Λέξεις κι Εγώ

οι λέξεις κι εγώ
κάποτε-κάποτε μαλώνουμε
είναι πολύ ατίθασες... αλλού τις οδηγώ εγώ
κι αυτές αλλού τραβάνε
έτσι φεύγουν από μένα
κι εγώ απ αυτές...για λίγο
κι ύστερα επειδή δε μπορώ δίχως αυτές
κι αυτές δίχως εμένα ξανασμίγουμε....
δεν είναι καθόλου ένα παιγχνίδι
αν έτσι νομίζετε
όχι καθόλου μάλιστα
απλά είναι ένας ακόμα προσωρινός θάνατος
με απόλυτη συνείδηση
όλων των πόνων που έφυγαν,
που είναι και που θα έλθουν
πολύ φρικτή κατάσταση
περάσαμε οι λέξεις κι εγώ
γιατί
να σας πω ένα μυστικό
όταν είμαστε σε σύμφωνη πορεία
τίποτα από τα τρέχοντα δεν μας πληγώνει
όταν όμως δεν είμαστε μαζί.....
εγώ απουσιάζω κι αυτό είναι πολλοί σταυροί μαζί
πρέπει να έλθω να πάρω τις λέξεις μου
δε γίνεται αλλιώς
κι αυτές με καρτερούν
πώς ν' ανθίσουν ξανά χαμόγελα ;
να κυλούν στις φούχτες
για να δωρίζονται όπου είναι η ανάγκη ...

Σε Ήχους Αρμυρούς

βράχια κι ατέλειωτη θάλασσα
σμίγουν στ' ονείρου μου την άκρια
κι εγώ
αμέριμνα ρουφώ
της αθανασίας τα μικρά χαμόγελα
ανασαίνω σιγανά
μη και ραγίσω της σιωπής το παράπονο
σαν χάθηκε
τυλίχτηκα με ήχους αρμυρούς
σε σιωπές κραυγαλέες 

Πώς;;; Έτσι....

να τηλεφωνήσω στο Σύμπαν  την Άγνοιά μου μέσα.....