Συβαίνει.....

ορισμένοι δεν παράγουν αξίες
αλλά στηρίζονται και οικοδομούνται ,
στην αξία που εμείς τους δίνουμε ...
ύστερα μας θανατώνουν...

Περιπλανιέμαι Απάτριδος

απάτριδος περιπλανιέμαι προστάζοντας σιωπή
βυθίζομαι σε λαβυρίνθους κι ένα δίχρονο φωνήεν
ακολουθεί ήχο μυστικών βημάτων αταίριαστων
αδειάζω ανέμους σε άχρωμη διψασμένη γης
συγκλονισμένος με καινούρια νοήματα στις φούχτες
πλανιέμαι άυπνος ανάμεσα σε ξεψυχισμένους

γαλάζιοι λώροι κατακερματισμένοι κέντησαν ήχους
ήχους που δεν τόλμησαν
σε απέραντες οδύνες να  δρασκελίσουν εικόνες φρικτές
θυμάσαι; στο ξαναείπα ... με τους νεκρούς μιλώ
των ζώντων η ανάγκη είναι βαριά και δύσκολη
αλλιώς δε γίνεται... υπομένω των δημίων το αχρωμάτιστο όνειρο

σε ο,τι συνηθίσατε κατοίκησε το ψεύδος καλοβολεμένο
ασυναρμολόγητα πρόσωπα χυμένα σε σπασμένα κάτοπτρα
νωθρή η Νύκτα χαράζει αθώα παράπονα σε παθών τόπο
άστρα βουλιάζουν σε πελάγη μακρινά γεννώ αθώο φως
απάτριδος περιπλανιέμαι σμιλεύοντας ήχους ανάλαφρους
απαντιέμαι με το δίχρονο φωνήεν... δαπανηρή προσπάθεια
κι όμως τραβάμε πιο βαθιά καθώς έσβησαν όλοι οι γυρισμοί.

Σκέψεις ....

τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ανθρωπότητας,
έγιναν στο όνομα της αγάπης και της ειρήνης ...

..... Έπεα Πτερόεντα .....

καρδιά έχουν όλοι
ψυχή όμως.....
ελάχιστοι....

Απλές Σκέψεις....

υπάρχει διαβάθμιση στο απόλυτο;
γρήγορα θα απαντήσεις "όχι".
υπάρχει λοιπόν το απόλυτο σ αυτό που είναι
αναγνωρίσιμο , αυτό που νοητικά και συναισθηματικά κατέχουμε...
όμως, πέρα από ο,τι κι όσα κατέχουμε ,υπάρχουν
πολλά που αγνοούμε ως να τα κατακτήσουμε ...
κι έρχεται το απόλυτο να διαβαθμιστεί σε νέα δεδομένα
και κάθε φορά σε κάθε νέο που κατακτιέται δίνεται
μια δογματική θέση του απολύτου...
μισώ τα δόγματα γιατί είναι η μεγαλύτερη τροχοπέδη
στις εσωτερικές αναζητήσεις ...
πάντα στασιαστής σπάζω φράγματα αναζητώντας νέες
ανακαλύψεις, νέους δρόμους απάτητους , γιατί νωρίς κατανόησα
ο,τι η κριτική και αιρετική σκέψη είναι το μεγαλύτερο όπλο...

Ματωμένα Δευτερόλεπτα (α)

αναίτια εκείνο το πρωί λαβώθηκε
βούτηξε σε ματωμένα δευτερόλεπτα
να ξεπλύνει ήχο ακάλεστο
έριδες ανηφορίζουν σε βραδύτητες
δεν επισημάνθηκε ένοχος
δε θέλησε ... απλά βίωνε
αθησαύριστα βλέμματα , άσαρκα δάκρυα
παγωμένα , διάφανα
και κανείς δε δίψασε
πόσο βαθαίνει ο θάνατος το όνειρο...
σαν έπεσε στα πόδια της η Νύκτα
ούτε που την αναγνώρισε
κενές οι επιστροφές
σαν στράφηκε στης ερημιάς τα σώματα
άγγιξε την ορμή
πονάααωω ψέλλισε
άνοιξε τα στήθη της τα κατακρεουργημένα
μειδίασε  δειλά , εισήλθε στην ουράνια πληγή...

δεν ξαναμίλησε ποτέ πια ...

Απόκρυφα Περάσματα

πενθούν λέξεις ξεχασμένες σε βροχή
σφαλιγμένη θύρα πληγωμένων φεγγαριών
που χαράζουν αιμάτινο μονοπάτι
υγρά θαύματα αιωρούνται πάνω σε ήσυχο ήχο
κρατώ κεραυνό να ξαποστάσω θέλησα
κανένας τρόμος δε γρικά στα μεθυσμένα μεσάνυκτα
οι δαίμονες καραδοκούν πίσω από όνειρο
μέρες και μέρες ρευστοποιούνται  και χάνονται
σε άγριας ερήμου τα σπλάχνα
όταν φιλιώνουν οι θεοί ο θάνατος αγριεμένο θεριό
ξεσχίζει όλες τις μνήμες και κανένας θρήνος
δεν αποτόλμησε να βγει απ των νεκρών τα χείλη
είμαι γκρεμός, σου λέω, μα μη ραγίσει η θέληση
να καταπιώ τους κεραυνούς να ξαποστάσω ολότελα
βαδίζοντας σε αμίλητους χυμούς μικρών μύθων
καθώς προβαίνουν μυστικά σ απόκρυφα περάσματα.