Περασμένα Μεσάνυκτα

περασμένα μεσάνυκτα και η Νύκτα βρυχάται
σταματημένα λόγια βουτηγμένα σε αίμα ένοχο
ψηλαφώ μνήμη τυφλή ξεβρασμένη σε βράχια
ξαστόχησαν χείλη να ρουφούν έρωτα φλόγα
κι ήμουν εγώ που ξαγρύπνησα  ζωντανό βλέμμα
σε ύπνους αμνήμονες πόνων μοιρασμένων
ώρα που συντελέστηκε το έγκλημα στην ίδια θέση
πάντα στην ίδια θέση
και τίποτα δεν θυμίζει τ' ανθρώπινα θρύψαλα
σκλάβοι λάμψης παντέρημης ερήμου παγωμένης
κι όσο που πίστεψες σε χρόνο που αρνήθηκε να σε δει
μέτοικος, χωρίς προτεραιότητα θανάτου
πώς τρικυμίζει ανασεμιά άτολμη κουρασμένη
υπνοβατεί σε μικρό κύμα κι εσύ να θωρείς
ιδρωμένη ιστορία πλασμάτων αγέννητων
συμπονώ τις χαραυγές που το αίμα αμαρτάνει
γδέρνοντας τα σωθικά μιας μέρας καταφρονημένης
δες πως φρένιασε  κάθε αδυναμία ανθρώπινη
νόθα σώματα γυμνωμένα από ψυχές
περασμένα μεσάνυχτα κι η Νύκτα καλεί σε αναφορά
μα καμμιά παρουσία δεν τόλμησε ...

μάθαμε στους ήχους των σιωπών
κι όταν χάθηκαν κι αυτοί,
εγέρθη μιαν αλήθεια που είχα λησμονήσει ....

Μιας Στιγμής Παράσταση

διελύθη  μικρή νύκτα πάνω σε λυγμό
και κανένα πάθος δε διεκδίκησε αμοιβή
ένα μοναχικό φωνήεν κρεμάστηκε
σε στήθη γυμνά δίχως πνοή που
νόμιζες της αβύσσου εξόδους  σημάδευε
ιδρωμένη λύπη ξεχύθηκε οπτασίες ντύθηκε
αγέρας δαγκώνει γυμνό κορμί στερημένο ήλιο
γεμάτο συνείδηση υπεροχής πλέριας αδυναμία
επεκτάθηκαν οι καταδίκες κι ούτε ένας ψίθυρος
να σπάσει χρόνους άτολμους σε έρωτα
έρεα σε  καμπύλη  οριζόντων και καμμιά ικεσία
βλάσφημος θεός με τυράγνησε δεν είχε διεξόδους
στένευε έναν κόσμο πικρό και άχαρο κι ούτε ένα χαμόγελο
τα μικρά πρωινά δαίμονας γέρνει  να θρέψει ψυχές
ξεπλένεται σε μυστικά δάκρυα και ξεφαντώνει
πίσω από μισάνοικτες πόρτες ίσα που να χωρούν τα κάτοπτρα
δυο αισθήσεις ξάφνου ζωντάνεψαν μέσα σε φλόγα
χτίζουν διάφανους έρωτες να ενώσουν ιλίγγου χρόνο
μια στιγμή αποκάλυψης
μια μονάχα στιγμή κι ας πλατύνεται..

Ξενυχτισμένοι Ορίζοντες

κανένα σπέρμα δε σημάδεψε με σιγουριά
θάλασσα ανάλλαχτη που μονάχη ανάβει
με χείλη φλεγόμενα ξεγραμμένο μύθο
γήινης πεθυμιάς κερδισμένου αίματος
χίμαιρα ανίερου λογισμού ντύθηκαν ώρες
κι εσύ μεθυσμένη σαν αιώρα ασίγαστη
σπάζεις πεθυμιές από μνήμες ελεύθερες
και ταπεινώθηκες δίχως γνώση ανασασμών
ενός έρωτα αυτογέννητου που ξαναενώνεται
με του Χάους τη θρυμματισμένη  πνοή
κάθε χάδι που ξέγραψες
βουβά γυμνό στήθος χαράζει
τραντάζοντας ζωές αχόρταγες νιότη
γέρνουν εικόνες από σπασμένα κάτοπτρα
ο σπόρος της μικρής άνοιξης αγναντεύει
σε πέλαγο μάχη στεριών που φυλακίζουν
ήλιους καρφωμένους πάνω σε κορμιά απρόσωπα
δίχως παλάμες να ψιθυρίσουν
σε κρυφά μονοπάτια ανέμου άλαλου
μόνο ένα ολοπόρφυρο δάκρυ
δειλά τρυφερά επίμονα θωπεύοντας   πέταλα
μικρής παπαρούνας έσπασε τα σκοτάδια
σε ορίζοντες που ξενυχτούσαν.

Άνομοι Δρόμοι

πώς φυλακίζεις μιαν ανάσα
που ροβολώντας  ποθεί να σμίξει
μ' αγριεμένο ωκεανό
απ τις χορδές μου
ήχος πεντάστερος γίνηκε βέλος
μ αυτό αρματώνω
ενός  χειμώνα πικρό  σκοτάδι
πριχού στον ουρανό σου θανατωθώ

κρατάς στα χέρια σου
μικρού θεού το δάκρυ
δαίμονες σε σημάδεψαν μ επτά φωτιές
σαν κολασμένος μ αυτά τα όπλα σου
σ άνομους δρόμους ν' αναζητάς
τη μια λύτρωση ,μετά την άλλη
γιατί δεν ήξερες πως να χωρίζεις
νερό κι αρμύρα από  θάλασσα μικρή

στάθηκε το βλέμμα μου πάνωθέ σου
χάδι που ράγισες μέσα σε ψεύδη
κι ούτε λογάριασες
πως ματωμένα δευτερόλεπτα
με κοινωνούν ζωή

27 / 12 / 13

κι όταν σου έλεγα μην απελπίζεσαι....
θύμωνες τόσο ...
για κοίτα μες στη ροζιασμένη φούχτα μου...
καινούρια ζωή....
κι έτσι χειροπιαστή σου δίνω με αγάπη την ελπίδα...
Πάντα θα ανατέλλει, μια καλή μέρα !!

ας ανοίξει το θαύμα του καθενός
που θα δώσει ουσία ,περιεχόμενο ,ελπίδα
και ότι ο καθένας σας έχει πεθυμιά ...
θαρρώ ένα θαύμα είναι αρκετό....
φιλιά σε όλους σας με αναίτια αγάπη !!