Σε Υπερθετικό....

δες πως ξεφτίζουν οι ώρες
μένουν άπνοα τα δευτερόλεπτα
αλλάζουν οι αριθμοί, μαζί τους κι εμείς
κυλούν πάνω μας , μέσα μας ,χύνονται γύρω μας
ξεπηδούν ελπίδες , προσδοκίες, άλλοτε γόνιμες
άλλοτε άδειες ... τι σημασία έχει;
όλοι κάτι περιμένουν,όπως το αισθάνονται, το "καλό",
πάντα το καλύτερο {να! και το παραθετικό)
εγώ, τι μπορώ να πω.... μόνο,
ανοίγοντας διάπλατα την ψυχή μου
να πω ο,τι θέλω για όλους φωτεινά βλέμματα,
αγάπη, υγεία ψυχής και έργων , συνειδητότητα ...
το 2016 ας ελαφρύνει ψυχές ας χαρίσετε αγάπη ,
να δεχθείτε αγάπη ... θέλει εκπαίδευση κι αυτό....

Πικρά...

κουβαλάμε εμπειρίες
κι αρνούμαστε μια και μόνη Αλήθεια
κυνηγάμε τις χίμαιρες
και χάνουμε τη στιγμή
ελπίζουμε στο άγνωστο
και ποδοπατάμε το παρόν,αγνοώντας το...
οποίος πολιτισμός ....... !!!!!!

Ανώφελα....

όπου κι αν πας , ο,τι κι αν κάνεις ,
όσο και να ωραιοποιηθείς,
από τον εαυτό σου δεν γλιτώνεις ποτέ...
θα τον κουβαλάς εσαεί
κι όσο τον αντιμάχεσαι τόσο πιο βαρύ θα γίνεται το φορτίο
όσο τον αγνοείς τόσο πιο βασανιστική θα γίνεται η ζήση σου
χαμένη ισορροπία, αφανισμένα όνειρα , μετέωρο βήμα
ανώφελη, επιβλαβής ζωή...

Ο,τι Δεν Τολμήσαμε ...

ασαφείς προτεραιότητες
τραγικές θέσεις ,χαμένο βήμα,
βουτηγμένοι στην ανοησία της επιφάνειας,
ανώφελη ζωή, σκοτάδια παντού
και ο αυτοθαυμασμός
μια τραγικότητα ατέλειωτη...

Γεύση Ζωής

ήταν στο νιο το λιόγερμα
πριχού με πάρει η νύκτα

ξεσχίζω ο,τι αποσώθηκε
απ' τη φθαρτή μου σάρκα
και λεύτερος
μες σε ρυάκια μιας βροχής
ταξίδι νέο κάνω
κι όπως τα χέρια έχω αδειανά
μη ξέροντας που στέκω
ανήσυχος ως άνεμος γεύση ζωής κερνώ
μ' ένα μικρό χαμόγελο που κράτησα δικό σου

Παραδομένη Αγκαλιά

στεγνά παράθυρα γιομάτα σκοτάδια
γυμνή στέκεις σε ξεγραμμένο ήλιο
έδενες κόμπους τους λυγμούς
με μάτια σβησμένα και τα χέρια
σε δρόμους άγονους ξεχασμένα
μοναδικό στολίδι σου σταγόνα αιμάτινη
κλεμμένη κι αυτή από ναυαγισμένο
δείπνο μυστικό δαγκωμένο χνάρι

τυλιγμένα σφιχτά στις σάρκες
τα εγκλήματα των πληγών μου
η σωτηρία ενός κόσμου που ασελγεί
σε κάθε στεναγμό,ναυαγισμένο ρούχο
παπούτσια ξεβρασμένα στην όχτια του ήχου
ενός τρελού που αγκαλιάζει και φιλά
το δήμιό του , ζητώντας του συγχώρεση
για κάθε εκτέλεση που φθάνει παραδομένη.

Εκεί....

είναι προνόμιο να μη βολεύεται η καρδιά
να ορμά ηρωικά ο νους να ζωγραφίσει
τα άφτιαχτα κι αγέννητα , να ματώσει ο κρίκος
ο κάθε κρίκος της μεγάλης αλύσου ως να σπάσει
να διαλυθεί ...
κι ο νους ...
να γίνει κτίστης της νέας κτήσης και
λίγο λίγο να γνωρίσει το μέγα μυστήριο
που αγνοεί κι ας το κουβαλά ...
μια θάλασσα γεμάτη πυρκαγιά
εκεί βολεύεται η καρδιά...