Σπάσαν Ζωές

ακόμη κοιτάζω
τ' ακρωτηριασμένα χέρια μου
οι μέρες μου μαρμαρωμένες
αποδεκατίζουν μνήμες
σπάσαν ζωές πάνω σε ανάγλυφες σιωπές
γιομάτες αίμα
ποτέ δεν κράτησες τη ζωή μου , 
οι φωνές μας αντάμωναν
μες απ τα μάτια 
που κλείδωναν κάθε λογής ανταρσία
ανύσταχτα λιμάνια τα λόγια σου
ταξίδευαν σε νύχτες
βαραίνουν στη βροχή
οι στοχασμοί φάροι ασίγαστοι
τις Συμπληγάδες ακέραια διαβήκαμε
και θάψαμε το δάκρυ
εκεί που ξεδιπλώνεται το μικρό μου όνειρο
την ώρα που χανόμασταν
κερδίζοντας εγώ ζωή
κι εσύ μικρές ανάσες
ημερωμένης θάλασσας
σπάζω το χρόνο
χαράζοντας με όσα αγάπησα χρώματα γης
τον ύπνο σου να ταράξω θέλησα
και μ' ότι απόμεινε
απ τα λιωμένα χέρια μου ,
το χέρι σου να βρω να με κρατήσει
πού σπαρταρά η ψυχή σου
έτσι που ενώθηκε με τόσους ίσκιους;
όλο και ξεμακραίνεις
κι ας μοιραστήκαμε τη στέρηση
αλλοτινούς καιρούς.
ούτε τη σιωπή σου δε μπορώ να φθάσω
να τυλιχτώ στο χνώτο της
πέρασαν ποτάμια πολλά
κι εγώ βυθίζομαι σε γκρεμισμένο αγέρα
χαμηλώνω κάτω από ξένο κυπαρίσσι
να συγγενέψω μ' άγνωστη γης
χάθηκε η ζωή εύκολα
κι ο θάνατος ας λεν , έχει δικαιοσύνη
μα αντέχω πιότερο από σένα
να στέκω εδώ ακίνητη σε μια σιγή αλλόκοτη
τίποτα δεν αναστήθηκε
και βέβηλα βήματα δε σε ταράξανε πια.

Μηνός Παρελθόντος και Ώρας Πονεμένης

Λύγισα
μα ήταν τόσο εύκαμπτη η θέληση
και με κράτησε...
εξουθενώνεται ο λόγος
πάνω στις ολάνοικτες φούχτες
και της ψυχής μου το πρόσωπο
δεν αντάμωσα...
δε φιλονικώ...
όχι ,όχι καθόλου
δε φιλονικώ ....
να!
απλά προσπαθώ νάμαι ολάκερη ....
μα πώς είναι μπορετό
με τα κομμάτια μου διάσπαρτα
και να αρνούνται
έστω μια τοση δα δικαιολογία....
κοίτα που....
όσο αδειάζω
γεμίζω όλο και πιότερο.....
πώς γίνηκε αυτό....
θα ενωθώ στο χαμό,
αλλα δε θέλω
να ζήσω θεληματικά το χαμό....
κι όμως χανόμαστε..
κάθε που θέλω
να σου χαρίσω την εικόνα ενός λόγου
ριζώνει ένα λουλούδι στις παλάμες μου
κι όταν κοντεύω
να στο κρεμάσω φυλακτό
γίνεται νερό . σκόνη και χάνεται.....
δεν υπήρξε ποτέ εμπιστοσύνη....
αλλά....
χαρίζεται η ευτυχία;
μηνός παρελθόντος και ώρας πονεμένης

Φιλάργυρα Λιμάνια

δεν πειράζει που έσπασε η φωνή μου σου λέω
ποιος είχε δεδομένα σε ταραγμένους δρόμους
δε θα χαράξει ποτέ εκεί,
φιλάργυρα τα λιμάνια
κι ως άνοιξα στο λόγο μου στρατί να ξαποστάσει
με βρήκε η ξενιτιά
ξεφόρτωσε στην έρημη θάλασσα του Πρωτέα
όλες μου τις σιωπές
κι εκείνες
σαν πόρνες γθύθηκαν βούτηξαν και πνιγμό ευρήκαν
μεστός καιρός και μάτωσα αλάθητη
βαριές λέξεις σκλαβώθηκαν, μα δεν πειράζει σου λέω
ανασαίνω κουρνιαχτό από θάνατο ανθρώπινης ανάγκης
και ποιος κατάλαβε μου λες; εγώ έσπερνα αστέρια
κράτησέ με στους σεισμούς του χάους μη και χαθείς
όλη η σκέψη μου πριν από σένα σ ανίερο θεό σπατάλη
δεν αναταράζονται άσκοπα τα σύμπαντα που έδεσα
σπάει ο αγέρας
ραγίζει απόψε ο θάνατος κι εγώ παραδομένη σε πληγή
κι αυτή η ψυχή στ αντιχαρίσματα , κι ακόμη δεν εφάνη
μισός λυγμός λιγόζωος πραγμάτωνε μια συντριβή
πάνω σε δυο χείλη αγέλαστα
αβέβαιη κι η έκσταση
ανεπαίσθητα κίνηση η μοναξιά στο στέρνο του θανάτου
πόσο πονούν τρεις συλλαβές μέσα απ τον ήχο μικρής βροχής...
δεν πειράζει που έσπασε η ψυχή μου σου λέω
ο θάνατος έρχεται πριχού σχισθεί ο κεραυνός τρώγοντας γης
ο θάνατος μ αγάπησε
την ώρα που κρεμάστηκα σ ένα φτερό επάνω
για χάρη μιας κόλασης που εξαργύρωνα
να κρύψω φαντάσματα τραγούδια που αιμορραγούν
σφαγμένα από μόχθο γατί κανένα φθινόπωρο
δε θά 'χει άλλο ταίρι...
μα δεν πειράζει σου λέω...

Αλαργινά

Αυθυπαρξία

Δε διεκδικώ
τίποτ΄ απ όσα γνωρίζετε
Δεν προσδοκώ

να χαθώ στων λογισμών σας
                     το παραμύθι.
                   ***
Μήτε που φαντάστηκα ποτέ μου
Μια θέση, μια καταξίωση
Στο χώρο σας.
                  ***
Αυθυπαρξία ζητώ
Χωρίς είδωλα
και ζωντανές αυταπάτες
που τρύπωσαν
         στου νου τα σκοτάδια
και θεριεύουν σε βάρος
της ύπαρξης μας ολάκερης
                                         ΝΟΕΜ. ΄86

Στίγματα

Μοναξιά

Το βλέμμα μου το άδειο πλανήθηκε
Στα μισοσβησμένα χνάρια των βημάτων σου

Κι ένιωθα μόνη μου
απόλυτα μόνη μου γι΄ άλλη μια φορά.

Στοχασμοί και Εικόνες

Περπάταγα στην άμμο
κι άφηνα ίχνη
Τα μισούσα αυτά τ’ αχνάρια
Μου θύμιζαν

τα λάθη της ύπαρξης
Περίμενα την αύρα
να τα σβήσει
Τά ‘γλειψε το νερό
και χάθηκαν
ας είναι
Πότε θα φθάσω;
Δεν ξέρω πότε θα μείνουν
τ’ αχνάρια που θέλω
Να βαδίζω αθέατη στη γη
Τότε που τ’ αχνάρια μου θα βρίσκονται
στο μηδέν τ’ ουρανού
και θα τα κρύβουν τα σύννεφα
κι ανθρώπινο μάτι θα τα λέει σκιές.

Χαμένη Υπευθυνότητα

Οραματίστηκα το τέλος κι άφησα λεύτερη την ελπίδα μου να σας καλύψει. Εγώ, απλά, γνωρίζω. Δεν προσδοκώ, παρά εκείνο που ξέρω πως φτάνει σιγά - σιγά, ώρα με την ώρα. Και νάθελα, οι νοητοί δείχτες του ρολογιού ποτέ δεν θα σταματήσουν. Οι φωνές σας, όσο υψωμένες κι αν είναι, δεν φθάνουν ποτέ ως την αρχή του ρου των γεγονότων, που θα μας παρασύρουν για πάντα. Έννοιες με ανύπαρκτες υποστάσεις, στέκονται μπρος μας και δημιουργούν τραγικές αυταπάτες .

Ο ομιλητής στο βήμα, αγωνιά να φθάσει το τίποτα σε μας. Όλοι σας, προσκολληθήκατε στο τώρα, και τούτο τόσο αγανάκτησε, που σας εγκατέλειψε κι άφησε πίσω του μια σκιά. Το τίποτα είναι το τώρα. Γιατί μεταβάλλεται σε κάθε χτύπο της καρδιάς κι έρχεται ένα καινούργιο τώρα να καλύψει τα πάντα. Μα πριν προλάβει να φανεί, έχει κιόλας αντικατασταθεί.
Γιόμισαν τα μάτια σας τρύπες τεράστιες, που χάσκουν σ΄ένα αύριο που σας περιγελά, γιατί δεν μπορείτε να το δείτε. Πέσαν τα χέρια σας σάπια στο έδαφος και τα κλωτσήσατε να διαβήτε πού ; Δεν ξέρετε. Να, έτσι απλά κι ανέντιμα, όλο να διαβήτε σ΄ έναν κόσμο που αγνοείτε εντελώς.
Κάπου - κάπου, περνάει μια φευγαλέα εικόνα και κάθεται στη σκέψη σας. Προσπαθεί να σας αναχαιτίσει απ΄ το μοιραίο κι άσκοπο ταξίδι σας. Θέλει, να σας μηνύσει πως η εισχώρησή σας στο τώρα είναι μάταια μα και τραγική. Και σείς όλοι, κακό όνειρο την είπατε και την εκτελέσατε, όπως τα μέλη σας, ένα - ένα που τα εκτελείτε χρόνια τώρα.
Έγινε ο χρόνος ένα τώρα. Τα συσσωρεύσατε όλα σ΄ ένα κλαρί ξερό κι εκείνο λύγισε κι έσπασε. Εσείς αναφωνήσατε : '' Τίποτα δεν αντέχει στο χρόνο αυτόν''. Τη ζωή σας ολάκερη, ένα ταξίδι στο τώρα τη λογιστήκατε. Και τη σπαταλάτε, την περιφρονείτε και στο τέλος λέτε πως την αγαπάτε.
Οι αισθήσεις και τα αισθήματα δεν χωράνε σ΄ ένα τώρα, μα στη διαδοχικότητα των συνδεδεμένων και ασύνδετων τώρα και κει στάθηκε η μοιραία παρεξήγηση που πράξατε.
Μια παρερμήνευση η ζωή σας, οι σκέψεις σας, τα έργα σας. Κι όταν έλθει το αποτέλεσμα των συσσωρευμένων σας ενεργειών θα απορήσετε. Κι όπως το συνηθίζετε, τις ευθύνες σας στους άλλους θα επιρρίψετε. Θα δημιουργηθεί ένα τρομακτικό και χωρίς προηγούμενο πανδαιμόνιο. Μα αλήθεια, δεν θάχει ταίρι σε φρικαλεότητα μες τους αιώνες, τούτο που θα βιώσετε, όταν πια ανακτήσετε τη χαμένη σας όραση κι αίσθηση στο χρόνο κι ανακαλύψετε ότι εσείς, ο ένας, ο καθένας χωριστά έχει όλη την ευθύνη κι όλοι μαζί μίαν υπευθυνότητα χαμένη.
απο το βιβλίο μου
ΠΡΟΣ ΩΤΑ ΜΗ ΑΚΟΥΟΝΤΩΝ .