Ο,τι Δεν Τολμήσαμε ...

ασαφείς προτεραιότητες
τραγικές θέσεις ,χαμένο βήμα,
βουτηγμένοι στην ανοησία της επιφάνειας,
ανώφελη ζωή, σκοτάδια παντού
και ο αυτοθαυμασμός
μια τραγικότητα ατέλειωτη...

Γεύση Ζωής

ήταν στο νιο το λιόγερμα
πριχού με πάρει η νύκτα

ξεσχίζω ο,τι αποσώθηκε
απ' τη φθαρτή μου σάρκα
και λεύτερος
μες σε ρυάκια μιας βροχής
ταξίδι νέο κάνω
κι όπως τα χέρια έχω αδειανά
μη ξέροντας που στέκω
ανήσυχος ως άνεμος γεύση ζωής κερνώ
μ' ένα μικρό χαμόγελο που κράτησα δικό σου

Παραδομένη Αγκαλιά

στεγνά παράθυρα γιομάτα σκοτάδια
γυμνή στέκεις σε ξεγραμμένο ήλιο
έδενες κόμπους τους λυγμούς
με μάτια σβησμένα και τα χέρια
σε δρόμους άγονους ξεχασμένα
μοναδικό στολίδι σου σταγόνα αιμάτινη
κλεμμένη κι αυτή από ναυαγισμένο
δείπνο μυστικό δαγκωμένο χνάρι

τυλιγμένα σφιχτά στις σάρκες
τα εγκλήματα των πληγών μου
η σωτηρία ενός κόσμου που ασελγεί
σε κάθε στεναγμό,ναυαγισμένο ρούχο
παπούτσια ξεβρασμένα στην όχτια του ήχου
ενός τρελού που αγκαλιάζει και φιλά
το δήμιό του , ζητώντας του συγχώρεση
για κάθε εκτέλεση που φθάνει παραδομένη.

Εκεί....

είναι προνόμιο να μη βολεύεται η καρδιά
να ορμά ηρωικά ο νους να ζωγραφίσει
τα άφτιαχτα κι αγέννητα , να ματώσει ο κρίκος
ο κάθε κρίκος της μεγάλης αλύσου ως να σπάσει
να διαλυθεί ...
κι ο νους ...
να γίνει κτίστης της νέας κτήσης και
λίγο λίγο να γνωρίσει το μέγα μυστήριο
που αγνοεί κι ας το κουβαλά ...
μια θάλασσα γεμάτη πυρκαγιά
εκεί βολεύεται η καρδιά...

Για Πες μου ...

πώς αποκτάς επίγνωση
σ έναν ανύπαρκτο χρόνο...
απατηλές κατακτήσεις
απατημένες θύμησες....
γκρεμίστηκε απελπισμένο άστρο
σε δάκρυα παγωμένα
για πες μου...
τι να σημαίνει ομορφιά
σε κόσμο ασυνείδητο
που βιάζεται, βιάζοντας .

Σε Χρόνο Αδημιούργητο.

χαμένο βήμα, άγρια πείνα
αναδύεται προκλητικό λευκό
αχάρακτη αλήθεια
κι ο πρώτος στεναγμός
γράφει νέα πορεία μουσικής διάφανης
πηγάζουν φωτιές ερωτευμένες
σε μικρές φούχτες φυλακίζεις φιλιά απάρθενα
κι άλλος στεναγμός ενάντια σε θύμηση
λαχτάρισα ανέμου όρκους
να δέσω Σύμπαντα εκείνη την ώρα
που η σκέψη ορμά λεύτερη
πόσα κακουργήματα , πόσα θαύματα
την ώρα που κάθε Ιούδας προσκύνησε
ευλαβικά το βράχο κάνοντας όρκο
σε χρόνο αδημιούργητο.

Ασυμφιλίωτα

δεν έχω ανάγκη από ουρανό,είπες
πνίγηκες σε πανάρχαιο όνειρο
εκεί που παραμόνευαν άχρωμες μουσικές....