Άλλη Υπόσταση

Αναρωτιέμαι,πώς είναι να ξεπερνάς  τα όρια

των λέξεων και να μιλάς σε μια ιδιότυπη

ρευστή γλώσσα να μαγεύεσαι με την ιδιαίτερη 

υπέροχη αίσθηση σαν οι λέξεις αποκτούν γεύση,όγκο.

μιαν άλλη υπόσταση με πολλαπλές αισθήσεις.....

Ψίθυροι

 Λέω ,λοιπόν, ο,τι το βαρύ πένθος

έχει το εξής καλό.κάνει όλες τις αγωνίες να σωπάσουν....

Χρόνος Άχρονος

 Κι απόμεινα μια καρδιά που δε μπορεί να βρει 

τον κανονικό ρυθμό της  με ξαφνιάζει ο χρόνος

με ξαφνιάζει η ζωή και  παραπαίω στο χρόνο...

με τι να μοιάζει άραγε ένας χρόνος ανύπαρκτος 

που τον μετράμε όλοι; 

Να μοιάζει με ποτάμι, μήπως με χείμαρρο

που παρασύρει  τις ώρες τη; ζωής μας 

ίδια αχυρένια σώματα κι ας στάθηκαν φόνισσες

ξεδιάντροπες πόρνες που μας κυβέρνησαν

είναι αλήθεια αδύνατον να σταματήσεις τη ροή του

να μοιάζει με απύθμενο ωκεανό;

Θα είναι άρα γε  η ακατάλυτη φορά του σύμπαντος

ή μια αντίδραση εφήμερη που τρομάζει  

μπρος σε αυτό που κουβαλά αρχέγονα

την αποσύνθεση .....

Για Πες μου....

Ως μοναχόλυκος  την μοναχικότητά μου
την γεμίζω πάντα δημιουργικά έτη και έτη...
Όμως αυτό το τεράστιο κενό
που έχει αιχμές και τόσο πονάει
πώς να το σηκώσω; μου λες;

'Ενθεν μεν Σκύλλη,Εκατέρωθι δε δια Χάρυβδις ....

Παρέμεινα ανάμεσα εκεί...
ένθεν μεν Σκύλλη,εκατέρωθι δε δια Χάρυβδις
για πόσο;
θα περάσω;θα τερματίσω αναίτια;
ουδείς δύναται να πει...
όλεθρον υπεκφυγέειν;;;
καράβι δεν απέκτησα κουπιά είναι τα χέρια μου
σκαρί χιλιοταξιδεμένο το κορμί μου
ατενίζω νέφη πυκνά λώρους δεν έχω να κρεμαστώ
το βυθό κοιτάζω ανταριασμένης θύελλας γέννα
φτερά σπασμένα  και με σκάφανδρο της ψυχής την μικρή αντοχή
ο,τι απέμεινε κι απ αυτό κατάδυση θ αρχινήσω...

Τα Παρατράγουδα...

Οι μικροπρεπείς , κρίνουν  το "φαίνεσθαι'....
οι νοήμονες βλέπουν το "είναι"....
μα και
αυτό πάλι που διατείνονται κάποιοι ο,τι σε γνωρίζουν
δίχως να σε έχουν συναναστραφεί  ,
δίχως  να  τους επέτρεψες ποτέ
να μπουν στην ψυχή σου,
αλήθεια με ξεπερνά ολότελα....
για τούτο ο όχλος παραμένει όχλος ...

Θα Αναστηθεί ο Καιρός

χθες που οι χειμώνες συνάχθηκαν  άδραξαν
μέλλοντα μεθυσμένο από λήθη
έχω δεθεί σε ξάρτι
κοιτάζω τους γκρεμούς
που ξεχύνονται απ τ ανοικτά παράθυρα
ατιμασμένων προσπαθειών συνέχεια
κουράστηκε η γης να θρέφει σπόρο
που γδέρνει τα σπλάχνα  της με ρίζες απαιτητικές
ταξιδεύω σε νερό που αρνήθηκε αντανακλάσεις
εκπορνεύτηκαν οι λέξεις έχασαν
την ετυμολογική τους καταγωγή
κι αχρηστεύτηκαν ως πόρνες
σε χαρά δίχως αιτία
γιατί καμώθηκαν οι άνθρωποι
πως αγαπιούνται  με στεγασμένες ψυχές
μα  με άστεγες  συνειδήσεις
ψάχνοντας για παρόρι βυθίστηκαν σε κενό
αναμασούν κλαίγοντας ευτυχία που φαντάστηκαν
μίζερες εικόνες και οι λέξεις να σέπονται
πάνω σε χείλη πριν καλά καλά γεννηθούν
θα αναστηθεί ο καιρός πάνω σε νέφος φλογισμένο
κι εγώ πάντα δεμένη στο ξάρτι θα αρμενίζω
πιστός πλοηγός της συνέπειας.