η Μοναξιά της Ψυχής

η μοναξιά της ψυχής απώλεσε αρώματα
λέξεις ω! πόσες λέξεις εξεγέρθηκαν
η προσμονή στέρεψε ορφάνεψε από καιρό
καλώ με πνοή τις λέξεις κι αυτές
ω! αυτές με προδίδουν ντυμένες στα λευκά
στέκουν μουδιασμένα , αμήχανα,
τυραγνισμένες ,άηχες
ανοίγω παράθυρα του νου
τίποτα δεν κινείται
στείρα ορφάνια με πνίγει από παντού
σηκώθηκε αγέρας φονικός
ο,τι κληρονόμησα
συνταράσσεται η γης ολάκερη
φτύνει τα σπλάχνα της
κατάσαρκα
σ όλες τις δραπετεύσεις των στερήσεων
οι λέξεις κινήθηκαν σε αχλή που κρατά το χρόνο
γεννούν εικόνες που ψεύδονται ασύστολα
πως κουβαλούν μέλλοντα ανθισμένο
μα η μοναξιά απώλεσε αρώματα
κι οι λέξεις απόκτησαν αιχμές και με ματώνουν.

Άκληρα...

Θρυμματισμένη μνήμη  ξενυχτά
εξολοθρεύει παρελθόντα
που χάσαν το χνάρι τους
αόμματα νερά ταξιδεύουν γοργά
χάνουν φεγγάρια αγέννητα
η αυταπάτη της γλώσσας άκληρη
φωλιάζει σε στάχτες
συσσωρεύτηκαν κανόνες αναζητώντας
κλειδιά να εισέλθουν σε πύλη
που αναπαύονται ήχοι μυστικοί
ομίχλη πυκνή κρύβει νησί που πλέει απαλά
σε φθόγγους ιερούς σαν εκείνους που γέννησες
αιφνίδια κατέφθασε φθινόπωρο
με όλα τ' αρώματα τ' Αυγούστου
γυμνό κορμί ανασαίνει χρόνους μελλοντικούς
με ηχοχρώματα φανερώθηκε μιαν αλήθεια
κτίση κόσμου αμήχανου με λέξεις λεύτερες
ξεπλυμένες σε αρμύρα δακρύων που πνίγηκαν
φονικοί έρωτες στυγεροί δολοφόνοι επιθυμίας
και μια μικρή αγάπη ν' αποζητά
ανάσα σε μνήμη καλοκαιρινή
να υφάνει δρόμο υποθαλάσσιο
ίσως ενώσει αποστάσεις
θρυμματισμένων ψυχών που διαβαίνουν
πέρα από μύθους αρχαίων κατατρεγμών.

Σπασμένοι Νευρώνες

...Και ήλθεν ο χρόνος
απούσης της μέρας
και μες σε βροχή
που κατέκαυσε παρελθόντα
νικήθηκαν ένα ένα τα "πρέπει"
και διελύθη η άλυσος
άλλοι σταυροί ορθώθηκαν
και δεν ήταν του θλιβερού μαρτυρίου
μιας πτώσης αφύσικης
μα της κάθε μιας λύτρωσης κατάκτηση
αλώβητες προσευχές
λουσμένες σε αίμα
που κάθαρση δώριζε μυστική
διαρκής ροή από νίκες
πολλές νίκες αμέτρητες
φθάνει να κοιτάζεις όσο πιο βαθιά αντέχεις
και κάθε φορά βαθύτερα
άλλως ζωής ζώσας δεν γίνεσαι κοινωνός 

Χαμηλή Πτήση

Τρία χειλικά στις φτερούγες
κρυμμένα
και η πτήση δειλή, χαμηλή σαν αόρατη
μέσα απ τα άφωνα διαλεγμένα
μυστικά περάσματα σε αγάπης οράματα
το δάκρυ χαμένο σε δίνες δεν κύλησε
όλοι οι όρθροι ανελέητα ξεψύχησαν
να ημερέψουν
κάτω απ της ζωής τους αφορισμούς
δεν είχε σώμα
μονάχα ψυχωμένες φτερούγες πολύπαθες
διάφανα ταξίδια κι η ματιά
ερωτευμένη με φεγγάρι ανίερο
τόσο μικρά τα χρώματα και άλαλα
κι όμως αμέριμνα διαβαίνει
στους κινδύνους της ευτυχίας
τις μέρες κρύβεται σε σκιές πολύπαθες
ανασαίνει σιγανά μην ταράξει τη χαρά του φωτός
τις νύχτες συμμαζεύει τις υπομονές  που ερωτεύτηκαν
ήλθε ο καιρός που άφησε λεύτερα τα σύμφωνα
με πτήση σταθερή αψηφά τα δρώμενα
δεν έχει σύνορα η πλάση που τον κάλεσε
κοιτά κατάματα τον ανίκητο θάνατο
να κοινωνήσει την απεραντοσύνη του ονείρου
της άλλης ζωής . 

Ταξιδεύοντας

Στιγμή ασίγαστη σε ένα δάκρυ
πόσες βουτιές ,ναυάγια, λόγια φλογισμένα
τρυφερό φως κι ύστερα
ω! ύστερα στην απέραντη σιγή του μαύρου
θραύσματα βράχων κοφτερά
γέμισε η αγκαλιά μου η ολάνοιχτη
ρηχές μέρες
νύκτες με βάθη απρόσμενα
ύπνος που κατέτρωγε το φως
και η λαχτάρα ενός μύθου πανάρχαιου
βαρύ αγνάντιο σε θύελλες που ξαποσταίνουν
στο ψεύδος ορίζοντα ασχημάτιστου
έρωτας απαλλαγμένος από αγέρα
που ξαποσταίνει σε σεισμό
ένα δάκρυ και η αίσθηση του βάρους
ωκεανού ανταριασμένου
να καίει την άκρια τ ουρανού
η ζωή μου αρμενίζει στο ανέφικτο
ο ήλιος ξαναγεννιέται στον ήχο των κοχυλιών
την ώρα που η ψυχή μου βυθίζεται σε αιώνια
δύνη σιωπής που την έπνιξε ένα δάκρυ.

Πώς;

Τελικά είμαστε , αντικατοπτρισμός της κοινωνίας
που μας κατασκευάζει....
Σαν χορευτές ενός μπαλέτου λειψάνων
ένα βήμα εμπρός δυο πίσω τρία στο πλάι
και συνεχώς  το ίδιο απαράλλαχτα στο διηνεκές...
Βλέπεις η ζωή κι ο θάνατος
αν και είναι έννοιες διαφορετικές -για τους περισσότερους -
ωστόσο προκαλούν το ίδιο πάντα ενδιαφέρον
στους κοινούς θνητούς .
Πώς όμως να ονομάσει κανείς αυτό που τα ξεπερνά
και τα ενώνει;
Αυτό που μοιάζει με την αγάπη αλλά μακράν απέχει; 

Ουδέ Μόριο Κόκκου της Άμμου

      Απ την κλεψύδρα γλίστρησε ένας κόκκος άμμου.Το σύμπαν έμεινε ασάλευτο...
Εμείς ουδέ μόριο κόκκου της άμμου και πόσο μεγενθήναμε το τίποτα....Θαρρείς και κυριαρχούμε  στο άπαν....Χαιρόμαστε, γιορτάζουμε, ελπίζουμε, πενθούμε ενίοτε, δημιουργήσαμε ορίζοντες ,κατοικίσαμε σε ανέμους ,εξουσιάσαμε αισθήματα, αμαρτήσαμε ,εξηλεωθήκαμε και τούμπαλιν.... Όλα μέσα σ έναν κόκκο άμμου ουδέ μόριο του κόκκου  της άμμου η ύπαρξή μας , ντυμένοι ανθρώπινο βάρος γράφουμε πάνω σε κενό... Όλα σε μεγέθυνση ....κι ο πόνος κι η χαρά κι οι αγάπες και τα μίση και τα πάθη μας.... Απόψε πάλι σαστισμένη θα σταθώ στην απληστία ενός κόσμου που μίσησε την αλήθεια και πλάστηκε στις αλήθειες φρικτού ψεύδους .
       Αυτόν τον κόκκο της άμμου που γλιστρά ρυθμικά απ την κλεψύδρα τον είπατε χρόνο, έτος ....
Το σύμπαν μένει πάντα ασάλευτο στο γεγονός αλλά οι άνθρωποι μεθυσμένοι στο μάταιο απ τη ματαιότητα θορυβούν.
Να γίνουμε Άνθρωποι θα ευχηθώ κι ας είναι γοργό το πέρασμα του ανέμου ,Τίποτα δε χάνεται ποτέ....κι ο,τι είναι μαγικό καθίσταται αθάνατο... Των ερώτων μου όλων πικρή η αλήθεια ,μεγάλη η δύναμη. Σαν θέλεις να χαθείς δεν θα γλιτώσεις σαν θες να σωθείς όμως κοίταξε μέσα σου βαθιά όσο και να πονέσεις μη διστάσεις κάνε τις ανατροπές ! Τόλμη θέλει....