Διαφορά....

Η γη είναι γεμάτη ουρανό
όλοι οι θάμνοι οι ταπεινοί
είναι πλημμυρισμένοι από Θεό
Μονάχα αυτοί που βλέπουν
βγάζουν τα παπούτσια τους
οι υπόλοιποι κάθονται γύρω τους
και συλλέγουν βατόμουρα .....

Παραπλανήσεις

πνίγηκαν αιώνες
σε κείνον τον τελευταίο κατακλυσμό
βουβοί, απροστάτευτοι
λιωμένες μνήμες να σέρνονται
από ανεμοδείκτες που κατάπιαν τις πόλεις
με τριγμό που ακόμα αμαρτάνει
σε βρώμικα πρόσωπα παρθένων
που δεν θρήνησαν κρατώντας της εκδίκησης
το κουρελιασμένο μεσοφόρι
στου Ιούδα τα μάτια βυθιζόμουν τα θολά πρωινά
ν ανασάνω αγιασμένης αλήθειας παράπονο
βάρβαρου πλήθους άδικη ποινή
και στάζουν τα μικρά φθινόπωρα
νότες παραπλανημένες να ιστορούν
εγκλήματα μελλοντικών δημίων
πάντα ακούω τα βράχια να συνθλίβονται
σε κάθε νέο κατακλυσμό πριν του χάους
τον ανεμπόδιστο  διασυρμό.

Οι Λέξεις

Έρχονται, θαρρείς ,απ το πουθενά στην αρχή διστακτικά,
εξερευνητικά,ωσάν να δοκιμάζουν την αξία τους
τις σπρώχνεις σε κατευθύνσεις , μα εκείνες απείθαρχες
αναπτύσσονται στον διάφανο κόσμο τους ανεξάρτητες δυναμικές
γεμάτες φως και ριζώνουν μέσα σου ικανοποιημένες
διστακτικά στην αρχή σε ποτίζουν αυτοπεποίθηση.
Τις γεύεσαι σαν φρούτο εξωτικό έτοιμος να τις αξιολογήσεις
εκεί γεννιέται ο έρωτας που σε κατακλύζει απρόσμενα κι αφήνεσαι
σε σκληρά κι εξωφρενικά πάθη ταξιδιών πρωτόγευστων, εκθαμβωτικών .
Αυτές γελούν ευτυχισμένες κι αποκαλύπτονται.
Δημιουργούν εικόνες, μουσικές ,χρώματα και γεύεσαι τα πιο θεσπέσια
αρώματα των ονείρων που γεννούν, έχουν υπόσταση
καθώς ξεπηδούν απ  τις σελίδες πλημμυρισμένες από συγκίνηση
αισθησιακά να σε μαγέψουν.

Ουτοπίες....

Η "Στιγμή" η τόσο περιφρονημένη που την προσπερνάς και χάνεται , έτσι φαντάστηκες γιατί δεν έχεις όραση... Ναι δεν έχεις .... αν έβλεπες θα γνώριζες πόσο τεράστια είναι ... και τόσο μα τόσο γεμάτη , που δε χωρά τίποτα πέρα απ το ελάχιστον του "Όλου"....

Το Θεατρικό μιας Επανάστασης ...

Έπεσαν οι μάσκες και φάνηκαν.... οι μάσκες....
Το Σύμπαν μου μέσα ....

Φονεύοντας

Όχλος τυφλός βαδίζει ανάρμοστα βυθισμένος σε πάθη
ολοένα και πιότερο στην παραίσθηση του ομαδικού
κυνηγά τα μέλλοντα βυθισμένος στα παρελθόντα
εγείρει παράπονα τρέμει την απόρριψη και αναπτύσσει
ένα εγώ τρομαγμένο,ανίερο και πάντα τυφλό γενιές ολάκερες
κομματιασμένοι φρικτά αναμένοντας μιαν ανάσταση
μα ο ύπνος δεν ξεσφάλισε ποτέ ουδέ σαν υποψία τα βλέφαρα
καταπιεστές προσαρμοσμένοι σε βία που εξασφαλίζει αποδοχή
κι έτσι θέλουν πάντα να μένει
κλαίγοντας για όσα δε έγιναν κι ορίζοντας εαυτούς με γνώση
απόκοσμοι αυτοί οι βαθιά παραπλανημένοι που με θυμό αχνίζοντα
κατακεραυνώνουν ο,τι από δίπλα τους πέρασε θαρρώντας πως γνώρισαν
πως κατείχαν αυτοί οι απολύτως τυφλοί που φως διαλαλούν
κι ας μην το απάντησαν μέσα στη μίζερη και στυφή τους ζωή
θα μιλήσω με λόγο σκληρό ,αλλά έτσι είναι το πρόσωπο της αλήθειας
δεν σου ανήκει κανείς και τίποτα σ αυτό το γρήγορο πέρασμα
κι εσύ δεν ανήκεις πουθενά...
μοναχικό το διάβα κι αν μπορέσεις να το αποδεχθείς
τότε σπάζουν οι κρίκοι της αλύσου .

Θυμάσαι;

Θυμάσαι.
σαν με κοιτούσες μέσα στα μάτια
όχι! πες μου θυμάσαι;
αυτή η σιωπή σου που με κερνά θάνατο
κι όμως δε μπορεί να ξέχασες
εκείνες τις ατέλειωτες προσμονές σου
να σου χαρίσω όσα ονειρευόσουνα
κι ήταν η αγάπη μου τόση που τρόμαζα
ναι ! τρόμαζα μη σε πνίξει
και τη δάμαζα και με μάτωνε τόσο κι άλλο τόσο
θυμάσαι πως άπλωνες τα χέρια σου
και με κρατούσες;
πάντα μες στις σιωπές σου
κι εκείνα τα δάκρυά σου
τι ήχους θεέ μου...τι ήχους

και τώρα στην άκρια απ το παράθυρο
ονειρεύεται πως θα φανεί
μα ξέρει ο,τι δεν θά 'ρθει...
κρατά στα δάκτυλα πολύ προσεκτικά
εκείνο του κήπου το τριαντάφυλλο
που είχε πάλι μες στη σιωπή αφήσει
δίπλα στο προσκεφάλι της
και το μυρίζει γιατί έχει της ψυχής του το άρωμα
έτσι θα βάλει λέξεις στη σειρά
για να του πει τόσα
αφού δεν έρχεται
δεν θέλει να φανεί...
κι όταν εκείνη θα έχει φύγει πια
οι λέξεις θα τον καρτερούν
τρυφερά για να τον αγκαλιάσουν...