Οι Λέξεις

Έρχονται, θαρρείς ,απ το πουθενά στην αρχή διστακτικά,
εξερευνητικά,ωσάν να δοκιμάζουν την αξία τους
τις σπρώχνεις σε κατευθύνσεις , μα εκείνες απείθαρχες
αναπτύσσονται στον διάφανο κόσμο τους ανεξάρτητες δυναμικές
γεμάτες φως και ριζώνουν μέσα σου ικανοποιημένες
διστακτικά στην αρχή σε ποτίζουν αυτοπεποίθηση.
Τις γεύεσαι σαν φρούτο εξωτικό έτοιμος να τις αξιολογήσεις
εκεί γεννιέται ο έρωτας που σε κατακλύζει απρόσμενα κι αφήνεσαι
σε σκληρά κι εξωφρενικά πάθη ταξιδιών πρωτόγευστων, εκθαμβωτικών .
Αυτές γελούν ευτυχισμένες κι αποκαλύπτονται.
Δημιουργούν εικόνες, μουσικές ,χρώματα και γεύεσαι τα πιο θεσπέσια
αρώματα των ονείρων που γεννούν, έχουν υπόσταση
καθώς ξεπηδούν απ  τις σελίδες πλημμυρισμένες από συγκίνηση
αισθησιακά να σε μαγέψουν.

Ουτοπίες....

Η "Στιγμή" η τόσο περιφρονημένη που την προσπερνάς και χάνεται , έτσι φαντάστηκες γιατί δεν έχεις όραση... Ναι δεν έχεις .... αν έβλεπες θα γνώριζες πόσο τεράστια είναι ... και τόσο μα τόσο γεμάτη , που δε χωρά τίποτα πέρα απ το ελάχιστον του "Όλου"....

Το Θεατρικό μιας Επανάστασης ...

Έπεσαν οι μάσκες και φάνηκαν.... οι μάσκες....
Το Σύμπαν μου μέσα ....

Φονεύοντας

Όχλος τυφλός βαδίζει ανάρμοστα βυθισμένος σε πάθη
ολοένα και πιότερο στην παραίσθηση του ομαδικού
κυνηγά τα μέλλοντα βυθισμένος στα παρελθόντα
εγείρει παράπονα τρέμει την απόρριψη και αναπτύσσει
ένα εγώ τρομαγμένο,ανίερο και πάντα τυφλό γενιές ολάκερες
κομματιασμένοι φρικτά αναμένοντας μιαν ανάσταση
μα ο ύπνος δεν ξεσφάλισε ποτέ ουδέ σαν υποψία τα βλέφαρα
καταπιεστές προσαρμοσμένοι σε βία που εξασφαλίζει αποδοχή
κι έτσι θέλουν πάντα να μένει
κλαίγοντας για όσα δε έγιναν κι ορίζοντας εαυτούς με γνώση
απόκοσμοι αυτοί οι βαθιά παραπλανημένοι που με θυμό αχνίζοντα
κατακεραυνώνουν ο,τι από δίπλα τους πέρασε θαρρώντας πως γνώρισαν
πως κατείχαν αυτοί οι απολύτως τυφλοί που φως διαλαλούν
κι ας μην το απάντησαν μέσα στη μίζερη και στυφή τους ζωή
θα μιλήσω με λόγο σκληρό ,αλλά έτσι είναι το πρόσωπο της αλήθειας
δεν σου ανήκει κανείς και τίποτα σ αυτό το γρήγορο πέρασμα
κι εσύ δεν ανήκεις πουθενά...
μοναχικό το διάβα κι αν μπορέσεις να το αποδεχθείς
τότε σπάζουν οι κρίκοι της αλύσου .

Θυμάσαι;

Θυμάσαι.
σαν με κοιτούσες μέσα στα μάτια
όχι! πες μου θυμάσαι;
αυτή η σιωπή σου που με κερνά θάνατο
κι όμως δε μπορεί να ξέχασες
εκείνες τις ατέλειωτες προσμονές σου
να σου χαρίσω όσα ονειρευόσουνα
κι ήταν η αγάπη μου τόση που τρόμαζα
ναι ! τρόμαζα μη σε πνίξει
και τη δάμαζα και με μάτωνε τόσο κι άλλο τόσο
θυμάσαι πως άπλωνες τα χέρια σου
και με κρατούσες;
πάντα μες στις σιωπές σου
κι εκείνα τα δάκρυά σου
τι ήχους θεέ μου...τι ήχους

και τώρα στην άκρια απ το παράθυρο
ονειρεύεται πως θα φανεί
μα ξέρει ο,τι δεν θά 'ρθει...
κρατά στα δάκτυλα πολύ προσεκτικά
εκείνο του κήπου το τριαντάφυλλο
που είχε πάλι μες στη σιωπή αφήσει
δίπλα στο προσκεφάλι της
και το μυρίζει γιατί έχει της ψυχής του το άρωμα
έτσι θα βάλει λέξεις στη σειρά
για να του πει τόσα
αφού δεν έρχεται
δεν θέλει να φανεί...
κι όταν εκείνη θα έχει φύγει πια
οι λέξεις θα τον καρτερούν
τρυφερά για να τον αγκαλιάσουν...

Δέσμιοι Δεσμώτες

Σε χρόνους παράλληλους με κινήσεις αντίστροφες
εξόριστοι τ ουρανού σ ένα ψέμα που γλιστρά σαν την άμμο
δίχως μάτια ,δίχως καν πρόσωπο , όλα έτσι μουντά κι ακαθόριστα
παντού επιφάνειες βαθιά χαραγμένες σε λυγμό
κι ένα παράπονο
να λεκιάζει τις μνήμες ,δίχως αντίλογο μόνο θυμός, πικρός θυμός ανίερος
σβησμένοι απόηχοι ιδιοτήτων άχρηστων που σάπιζαν σε χέρια διάτρητα
βήματα στεγνά,βιαστικά κι οι επαναλήψεις αφόρητες
οι δέσμιοι και δεσμώτες της θωράκισης της ανάγκης για αποδοχή.

Αιώνια Αρμονία

    Σκουριασμένοι θάνατοι ελαττωματικών ηρώων, αποκαλύψεων οράματα
κακουχίες μίζερων προσδοκιών, μια φαντασία στατική που αποθεώθηκε.
Κανείς  τους δεν είδε εκείνο το χορό....
Ο χορός των οραμάτων έξω από κάθε ανάγνωση με συνεπήρε καθώς η μουσική
αναβλύζει μες από σώματα άυλα και οι απαντήσεις στο μέγα μυστήριο μιας όρασης
που διαρκεί ελάχιστα και δονεί διέλυσε τις συμπτώσεις.
    Σ ένα ποτήρι που διάφανο αναδεύτηκε το αλκοόλ πνίγηκε η αιχμάλωτη του χρόνου.
Είμαι έξω από φόρμες και πόσων ερώτων σκιρτήματα ανάβουν τους ήλιους στο αίμα μου
οι πυρκαγιές μέσα μου θέριεψαν την ώρα που ρούφηξα τον κόσμο ολάκερο
αδάμαστη  γεύομαι την μυστική ουσία ανταριασμένων ωκεανών.
   Με μεθυσμένα βήματα περνώ από τις σκιές στο φως μιας φλόγας και πάλι πίσω να αναστηθώ
αφού τίποτα δεν με συνεπαίρνει ακολουθώντας το στόχο μου ....