Περιπλάνηση

περιπλανιέμαι σε ναυάγια σχίζοντας σκόνη
κανείς δεν είχε πρόσωπο
ουδέ ένας ψίθυρος δε ρυτίδωσε τη σιωπή
που κρεμασμένη σε μνήμες άωρες
αναζητούσε το όνομά της
ανάμεσα σε προδοσίες ιερές αρχαίων αρνήσεων
κάρφωνα έρωτες έκτιζα νοσταλγία
ξερά κλαδιά τα ατέλειωτα από δημιουργία χέρια μου
κροταλίζουν εφιαλτικά νύκτες ατερμάτιστες
σπάζω τα περιθώρια ένα - ένα δραπετεύω ακούραστα
ανιχνεύοντας κάθε όριο συνείδησης
βαθύς χειμώνας και η αντάρα του ακίνητη αδηφάγα
παραμονεύει υπομονετικά κάθε συνήθεια
ανίερων ανολοκλήρωτων θανάτων δυστυχίας
παράσταση αόρατη σαν σαλεύουν φαντάσματα
ματοβαμμένη αμαρτία με κρατά,
θρηνώ ως μανιασμένη καταιγίδα
της ψυχής η τρέλα με στριφογυρνά
τσακίζω τα ξερά μου δάκτυλα σαν έσβηνε
ο κρότος του ραγίσματος τ ουρανού
ξεχύθηκε μιαν άνοιξη άλικη,άλυπη
που με περίσσια προσοχή θα προσπεράσω
δίχως αγγίγματα κρυφά θα διαβώ
δίπλα απ τον ήχο της σφαίρας που σε κάθε εναντίωση
συνειδητά ποθεί να με σκοτώσει.

Συμπτώσεις

πηγή  δακρύων τα χέρια του
στην αγκαλιά του λικνίζονται
έξι ματωμένα φεγγάρια άλαλα
τρομαγμένα ξερνούν στάχτη
το έγκλημα έγινε
εκείνη την κωφάλαλη αυγή
που τα πτηνά πέταξαν
με σπασμένα κεφάλια
και τσαλακωμένα φτερά
ο άνεμος καταβρόχθιζε δρόμους
η λαχτάρα του πάθους συνέτριψε
και την τελευταία ελπίδα
που κατρακύλησε σε ματωμένη θάλασσα
τα χέρια του ζωγράφισαν ψεύδη
κρύβοντας μιαν απελπισία ανίσχυρη
για την ευτυχία πλήθους που εξατμιζόταν
στην ευδαιμονία εικόνων αναπαραγόμενων
σε φανταχτερά κάτοπτρα με αλλαγμένο ουρανό.

Έξοδος

τυφλός διαβαίνει στης ερήμου τα σπλάχνα
είχε μόλις πεθάνει ο θεός, οι νεκροί εξεγέρθησαν
βογγούσε ο άνεμος ξερνώντας φωτιά
οιμωγές έπνιξαν τον τρομαγμένο χώρο
κράτησε την καρδιά του την φαγωμένη
και με απορία σκάλιζε τα βουλιαγμένα σωθικά του
έτσι κατάπληκτος με ρημαγμένους ήχους
σε δρόμους σπαρμένους μαχαίρια κοφτερά, αδιάβατους
σύρθηκε εγκαταλείποντας ξεπερασμένη πίστη
κι ύστερα στάθηκε πνιγμένος σε προσμονή
μόνο που δεν ήξερε τι το προσμενόμενο
παγωνιά διαπέρασε τα χείλη του και η αγωνία...
δεν είχε μνήμη πως τυφλώθηκε ,δεν είχε
κύματα παρελθόντος τον έλουσαν
κι οι νεκροί ζύγωναν μόνο που δεν αισθάνθηκε
παρά την προσμονή να γιγαντώνεται
καθώς ράγιζαν σιγανά  τα σπλάχνα της ερήμου
άσαρκα κορμιά τον έσυραν δεν ξέρει από που
και τον λευτέρωσαν με ψιθύρους ακατάληπτους
που ολοένα δυνάμωναν τόσο που τρόμαξε
τον έσπρωξαν. τον πρόσταξαν, τρέχα -έλεγαν-
εκεί στην γραμμή των οριζόντων
οι άλλοι θα πνιγούν στο αίμα
άξαφνα είχε φτερά
με πόσο τρόμο δέχθηκε την ομορφιά
κανένα αίσθημα υποχρέωσης μόνο
ναι! μόνο το υπάρχω τον έντυσε
είχε αρχίσει να ακούει εκ βαθέων τους νεκρούς.

Εβδόμη...

ερίζουν οι έξι μέρες κι ολομόναχες διαβαίνουν
η εβδόμη αιωρούμενη περιγελούσε τις ώρες
αδημιούργητη, άσαρκη, ανηφορίζει τυφλωμένη
σκότη δαιμόνων κυοφορεί σε άπλαστο σώμα
με των αιώνων τη γεύση συσσωρευμένη
ξεσχίζει τα σημεία να χωρέσει τη λήξη κάθε ομορφιάς
παραδόθηκε ο Καιρός  ο ερημίτης, σε αλαζονείες ζωής
ειρωνικά διαβήματα περαστικών θανάτων σε τραγούδι
δεν αναδύθηκε ουδέ μια αθωότητα σε έρεβος αγάπης
οι ώρες ματωμένες σκαλώνουν πάνω σε σταυρό
ανιχνεύοντας το ψεύδος πτωμάτων που μυστικά
αγναντεύουν μακρινά λιμάνια άγνωστα
κρυμμένα στη λευκότητα καρφωμένου ουρανού
καιόμενες λέξεις μένουν καλά φυλαγμένες
σε στόματα που δεν ξεσφράγισαν ποτέ
ερίζουν οι έξι μέρες δίχως τη γνώση
ενός  μοιραίου ερχομού.

Δεν Έχω Μνήμες ...

δεν έχω μνήμες στον ακίνητο χρόνο
σημαδεμένα όνειρα μονάχα σαν ζυγιάστηκαν
σε άδειους τόπους λαβωμένους
θρυμματισμένες υποσχέσεις
γέμισαν τα χέρια μου  ανίερες
ματώνω διαρκώς στην άνυδρη πέτρα
ξεθωριασμένες εικόνες απειλούν
με παρουσία ακάλεστη
αναρριχώνται με βιάση
σε μάτια στυλωμένα σε ησυχία νεκρική
θάλασσες ξεχύνονται απ τα χείλη μου
τα σφραγισμένα από αιώνων αρμύρα
δε βρήκα πόλη να ραγίσω το χνάρι μου
ναι ! δε βρήκα και περιφέρομαι
σε νυσταγμένη ερημιά ,αχόρταγον αγέρα
σε πυρωμένο ωκεανό με ξεσχισμένον  ουρανό
λαβωματιές γεμάτον
δεν έχω μνήμες στον ακίνητο χρόνο
και πόσες προκλήσεις με απειλούν καταλαβαίνεις; 

Αέρινες Σκιές

ανομβρία μηνών κι είχαν στεγνώσει τα πάντα

παντού μιαν αγριάδα άχρωμη

ανασεμιά θανάτου από αναίτιες ώρες

φάνηκαν να καταφθάνουν απ το πουθενά

είχα μόλις φθάσει κοιτούσα και το τελευταίο πετούμενο

με μαδημένα φτερά να αγωνιά να δραπετεύσει στη ζωή

μεθυσμένη φιγούρα μοχθούσε να κρυφτεί στη νύκτα

να σβήσει στο φως του σκότους

λέξεις άπληστες από εικόνα μες σε εικόνα

και τότε την είδα ξαφνικά μες σε σιωπή

είχε αφανίσει τη σκιά της δίχως συνείδηση

λυμένα μαλλιά και στο γυμνό κορμί τα σημάδια των ληστών

ξεσχισμένη λαχτάρα έφευγε απ τα χέρια της

και δαγκωμένο σφιχτά ένα μικρό σύννεφο

άχνιζε μέσα απ τα χείλη της πανικό

έσταζαν λάβα τα μάτια της κι έβαφε την άκρια των οριζόντων

άρχισε να τραγουδά φορώντας παρελθόν στους ήχους της

σιγά,αργά ξεδίπλωσε τα πονεμένα πόδια της

τα πνιγμένα σε αίμα καθώς ζωγράφισε ηδονικά

μια ψυχή που μόλις άνθιζε δειλά κι ύστερα με απαίτηση

έσβηναν τα μάτια της και στο απόλυτο σκότος πια

εμφανίστηκαν αέρινες σπασμένες σκιές

μυρωμένες βροχής παράπονα.

...Μην Ξεχνιόμαστε...

Άλλο διαβάζω κι άλλο μελετώ.
Άλλο η βιωματική Γνώση
κι άλλο το προσωπικό βίωμα ...