Όπου κι Αν.....

ξέρεις πώς  εγεννήθηκα;
δεν στο 'πα μην τρομάξεις
με σμίλεψε μια Νύκτα ο Άνεμος
σε κείνη την αρμυρή πέτρα
την βαπτισμένη σε κινδύνους φωτιάς
κι όπως είχε τελειώσει
αδιανόητος πόλεμος με θάνατο αστεφάνωτο
βούλιαζαν ανθρώπων όνειρα
αντάριαζε στήθος άλικο κι ανυπεράσπιστο
απ το πικρό μου δάκρυ
στο πρώτο κιόλας κτύπημα
χαρά που πήρε ο Άνεμος
κλέβοντας το μέγα μυστικό
Νύκτας ανυποψίαστης ...
δε γνώρισα μήτρας θαλπωρή
κι ουδέ ανθρώπου αγκάλη
και όταν μου έδωσε πνοή
μου φύτεψε τη φλέβα μου
την γεμάτη αιμάτινη σκουριά
και με άφησε στην άκρια ενός πελάγου
αερικό γεννήθηκα κι ας μοιάζω των ανθρώπων
όπου κι αν επιλέξω θα φανώ συχνά το αποφεύγω
κλώθω να ντύσω με ομορφιά το βάθος ενός θανάτου

Μαθαίνοντας Να Σ' Αγαπώ...

σάρκα ονείρου αβοήθητου με γεννά
σε ποιόν ήλιο στάθηκες
κι αλαφροπερπατούν φωνήεντα
γυμνά  και ασχημάτιστα  πάνω σε χείλη
που στέγνωσαν στην άπνοια
σου συλλαβίζω  ήχους βροχής ακάλεστης
κι ερωτεύομαι όσα ερωτεύεσαι
κι άλλα τόσα που δε φαντάστηκες
ξεφτίζουν εικόνες
θα αφεθώ να χύνομαι όπου η ψυχή σου τραγουδά
και θα φθάσω άφθαρτη
ως της Αβύσσου την κραυγή να με ξανάγεννήσεις
πάνω σε τέφρα καυτή με τόσα κι άλλα τόσα φιλιά
να γεμίσει ηφαίστεια ο ωκεανός μου
και κάθε που θα ψυχορραγώ να πίνεις την ψυχή μου
μη ξεχάσεις να σμιλέψεις τις σιωπές
εκεί που απαντηθήκαμε μαθαίνοντας να με κρατάς
τρυφερά και δυνατά στο στέρνο σου επάνω
να ζωγραφίζω αργά και σταθερά  όλα
μα όλα τα ματωμένα φεγγάρια 

Ακροβατώ...

άγραφοι στίχοι πλέκουν ήχο
ακροβατώ να μπω σε κρυμμένη ομορφιά
εκεί που ο παράδεισος κι η κόλαση
μιας ανάσας απόσταση κρατούν
και πνίγεσαι σε ευωδιά ζωής
που διάβηκε από θάνατο.

Κράτησέ με

ορφάνεψε η Νύκτα ξάφνου και βογκά
την ώρα που άπλωνα  τα χέρια
να ψηλαφίσω μια λέξη
σαν γλίστρησε απ τα χείλη σου
εκεί στην άκρια της Αβύσσου
ζωσμένη φεγγάρια σημαδεμένα
έδενα σύμφωνα φωνήεντα
στων αστεριών
το ξεσχισμένο στήθος
ώρες ερήμου γόνιμης αφουγκράστηκα
λόγια κουρέλια από φωτιά
τα κρύβω από τον άνεμο
με χώμα και νερό γεννιόσουν αδιάκοπα
και η ψυχή ανάσαινε
ολοένα ανάσαινε
ώσπου έσπασε
μυριάδες ήλιοι χύθηκαν και σκόρπισαν
και σκάλωσαν σε γονατισμένα δένδρα
κι αντάριασε η θάλασσα
σκοτείνιασαν τα Σύμπαντα
σαν έγειρα επάνω σου απαλά
ω! κράτησε με
θα γεννηθούν άλλοι ήλιοι την αυγή
μες απ τα μάτια σου
αψηφώντας τις θύελλες αίματος
τρικυμία βαστά
όσο να χωρέσει η ζωή στο βάθος του φιλιού μου
ταξιδεύει σε ορίζοντα
μόνο και μόνο για να σ αγαπάω σαν μια φωτιά
που λούζεται στο κύμα .

Μέθυσε Φως

στο αίμα μου πάνω χάραξες
ποτάμια που έδυαν
από την εποχή του μύθου και
μια νοσταλγία τραυματισμένη
πορεύομαι στου έρωτα τη μυστική πηγή
αγέννητος θάνατος με παρασέρνει
αφανίζεται ο ωκεανός στο σκίρτημά σου
μεθά το φως μες στο ποτήρι μου
να πιεις αιώνιες σιωπές
που σχίζουν με τον ήχο τους
κάθε θλιμμένο αίνιγμα
διψώ να πιω απ τα κύματα
μικρής θάλασσας
και να λουστούμε ανάσταση ...

Πικρά ...

αναπτυσσόμεθα σε κοινωνίες νοσούσες

κάποιοι είμαστε .... πάσχοντες 

και για τούτο αναχωρητές  κατά μία έννοια ...

Να Με Περιμένεις ...

δεν έχω επιχειρήματα για τα τετελεσμένα
προσφεύγω σε προκλήσεις άνευ ορισμού
άλικος τόπος με γεύση σκουριάς
δέχθηκε απαλό χάδι θεού
μα σαν κυλήσαμε στο έδαφος
παιδιά ανόσιου δημιουργού
που η Σκέψη καθόριζε την ύπαρξή του
απ τα σπλάχνα σκληρής Σιωπής
τραφήκαμε μεσάνυκτα
πόσο ξαστοχήσαμε
και ιερόσυλα ζητήσαμε το απόλυτα ελάχιστο
αποποιούμενοι τη θεϊκή καταγωγή
πόση ιερότητα να έχουν τα ταπεινά κυκλάμινα
την ώρα που παραδίδαμε αισθήσεις
σε φτερά καμωμένα από λάσπη αιμάτινη
ποιος θεός θα ξεπλύνει τούτη την αμαρτία της απώλειας
ποιου τόπου ομορφιά θα λυγίσει τα γόνατα
αποκτήσαμε μνήμη για τα εγκλήματα που διαπράξαμε
στο όνομα της ελεύθερης ζωής
πόσο ασχημονήσαμε στο όνομα της ομορφιάς
θα αφεθώ στη Σκέψη σου να ανασάνω μυστικά
στο ρυθμό μουσικής αφανέρωτης
να με περιμένεις σε κάθε σκίρτημα
που γεννά τρυφεράδα θάλασσας
μη φοβηθείς αποπλανημένο ωκεανό
την ώρα που κλαίει ο άνεμος
και στεγνώνει η βροχή
φερμένο απ ανοικτά πέλαγα του έρωτα το άρωμα
να με περιμένεις ...