Μονάχη η Αναμονή...

κολυμπώντας στους χυμούς σου
με ματιά ατρόμητη περνάς απ του χάους
τη φοβερή γεύση που γεννά το φως της νύκτας
ησυχάζεις στης αβύσσου  το κέντρο
τίποτα δε γεννήθηκε ακόμη,μονάχη  η αναμονή
μαντεύεις τα ποτάμια σαν χύνονται σε φοβερούς γκρεμούς
τότε είναι που γίνεσαι βουνό  τρέμεις , μοχθείς
γυρνώντας βαθιά στις ρίζες σου
κι είναι παράξενο ν' αγαπάς τούτο το μόχθο στη σιωπή
την ίδια ώρα να μην τον θες κι αυτός να σε μαγεύει
σ αυτό το νέο κι άγνωστο ταξίδι της ψυχής ...
χύνεσαι στ' αγριεμένα ποτάμια που σε ζητούν...
και κάτι μυστικό αρχίζει να σε καλεί .... δέος...
να ντύνεις με δένδρο ζωντανό την αθάνατη πέτρα...

Γνώση ....

εάν η Γνώση δεν βαπτίζεται στον πλούτο
της βιωματικής "ανασκαφής" παραμένει
μια απλή πληροφορία ,στεγνή ,δίχως καμιά
μουσική ακολουθία ... σαν τέτοια,
παραμένει στατική, αταξίδευτη και ενίοτε
κανιβαλιστική κι ως εκ τούτου
βαναύσως μεταφερομένη...

Ψευδαίσθηση...

μεγαλύτερη ψευδαίσθηση απ την "ασφάλεια" δεν υπάρχει...
ανοίγεις τα μικρά παραθύρια μιας νόησης, κοιτάζεις τα γνώριμα
και καθησυχάζεσαι...
μέσα σου δεν τόλμησες βαθιά να δεις...
τρομάζει και πονά η απεραντοσύνη της ψυχής,
αυτής της τόσο οικείας όσο κι άγνωστης αλήθειας
που κουβαλάς ...

Απροσκύνητη

γεννώ ιδέες,
ολοένα γεννώ
και με την ψυχή απροσκύνητη
κρατώ τη λάβρα του ήλιου μου
ολοζώντανη ...

Πέρα Απ' Τα Φαινόμενα ...

δε χώρεσα πουθενά κι ας πάλευα με εκείνη
τη φωνή που με ξέσχιζε ολονυκτίς
ανήμπορη μα ανυπότακτη πάσχιζα
ουδέ ένα δάκρυ να μην ξοδέψω
ουδέ σε όνομα χώρεσα
έτσι δεν κινδυνεύω από χαρές...
άκουγα  ω! ναι ! άκουγα τη θλίψη
καθώς βάθαινε μέσα στων ματιών το αβέβαιο
δεν προσμένω χαμόγελο να να δροσίσει μεσάνυκτα
ουδέ φωνή απόκτησα να βαραίνω
ανυπαρξία ακατάστατη απουσιών
ημερεύει ο πόνος έτσι που
βαθαίνει ολοένα και πιότερο
στροβιλίζονται μνήμες καθώς ματώνουν τον καιρό
κατρακυλούν απ το μέλλον
είναι ασύνορα εδώ κι οι ανταρσίες οι μικρές
χάνονται στην άβυσσο
σαν ξαφνιασμένες φοβερές στιγμές
καλοδέχομαι κάθε ανικανότητά μου
και πέρα απ τα φαινόμενα
σε μη στέρεα γωνιά αγναντεύω
πειθαρχία και λύτρωση 

Κρυφό Ταξίδι....

και κλειδωνόμαστε σε σιωπές
να αισθανθούμε ασφάλεια...
οποία αυταπάτη.... !
όλα είναι διάτρητα ... κυρίως οι σιωπές...
κι όπως διαβαίνεις μια μια τις ερήμους
μαθαίνεις τον συγκερασμό της λογικής του λογικού
με τη λογική του συναισθήματος
κρυφό ταξίδι, μεγάλο λιμάνι...
αλίμονο αν δεν χύνεις το αίμα σου
στην τέχνη του μέτρου για να σπάζεις τους νόμους..

Αν.....

είναι ανάγκη να εξημερώσεις την ψυχή για να
την κατοικήσεις ...