Τα Παρατράγουδα...

Οι μικροπρεπείς , κρίνουν  το "φαίνεσθαι'....
οι νοήμονες βλέπουν το "είναι"....
μα και
αυτό πάλι που διατείνονται κάποιοι ο,τι σε γνωρίζουν
δίχως να σε έχουν συναναστραφεί  ,
δίχως  να  τους επέτρεψες ποτέ
να μπουν στην ψυχή σου,
αλήθεια με ξεπερνά ολότελα....
για τούτο ο όχλος παραμένει όχλος ...

Θα Αναστηθεί ο Καιρός

χθες που οι χειμώνες συνάχθηκαν  άδραξαν
μέλλοντα μεθυσμένο από λήθη
έχω δεθεί σε ξάρτι
κοιτάζω τους γκρεμούς
που ξεχύνονται απ τ ανοικτά παράθυρα
ατιμασμένων προσπαθειών συνέχεια
κουράστηκε η γης να θρέφει σπόρο
που γδέρνει τα σπλάχνα  της με ρίζες απαιτητικές
ταξιδεύω σε νερό που αρνήθηκε αντανακλάσεις
εκπορνεύτηκαν οι λέξεις έχασαν
την ετυμολογική τους καταγωγή
κι αχρηστεύτηκαν ως πόρνες
σε χαρά δίχως αιτία
γιατί καμώθηκαν οι άνθρωποι
πως αγαπιούνται  με στεγασμένες ψυχές
μα  με άστεγες  συνειδήσεις
ψάχνοντας για παρόρι βυθίστηκαν σε κενό
αναμασούν κλαίγοντας ευτυχία που φαντάστηκαν
μίζερες εικόνες και οι λέξεις να σέπονται
πάνω σε χείλη πριν καλά καλά γεννηθούν
θα αναστηθεί ο καιρός πάνω σε νέφος φλογισμένο
κι εγώ πάντα δεμένη στο ξάρτι θα αρμενίζω
πιστός πλοηγός της συνέπειας.

Δεν Είμαι ο Εἷς....

Ερχόμουν απ το χάος στον πολύβουο κόσμο
στάθηκα μακριά απροσάρμοστη σε συνήθειες
με συνέλαβε η θάλασσα σε δυνατό οργασμό
όταν συνευρέθη με τον βράχο για τούτο
παρέμεινα ασύνορη και με αρρύθμιστο βάδισμα
επέλεξα να πορευτώ δίχως ανθρώπους για να μάθω τους ανθρώπους
παρατηρώντας τα βολέματα σε νοσηρές συνήθειες
η καρδιά της γης μου αποκαλύπτει τα μυστικά των όχλων
έτσι κατόρθωσα να σπάζω τα σύνορα και να γεύομαι
ελευθερία υπάρξεως κατορθώνοντας πτήσεις
με φτερά που άντεξαν γιατί είναι καμωμένα
από χιλιοχρονίτικες ανταμειβές σταθερής πειθαρχίας
έδεσα την καρδιά και το νου δεν είμαι ο  εἷς ,
είμαι το όλον του και τμήμα του την ίδια στιγμή
ψάχνομαι, αφουγκράζομαι την ταπεινότητά μου
και μάχομαι να ανακαλύψω τι θέλω εδώ σε τούτη τη γη
που πνίγει η ματαιότητα και η ματαιοδοξία τα πάντα....
αριθμός σε ρυθμό δύναμης 
σμιλεύω μια πράξη να χωρέσει το βήμα μου 
ένα τη φορά
αγαπώ, σημαίνει δίνομαι παραδίδομαι μα δεν ακολουθώ
σκοπός μου να ακουστεί η κραυγή της ψυχής 
έστω στον έναν
είναι ο όχλος κωφάλαλος και πώς το Σύμπαν να σωθεί;

Επιμονή....

οι περισσότεροι ζουν, ανασαίνουν,ονειρεύονται
στο Φαίνεσθαι....
εγώ επιμένω στο Είναι.....

Δεν Θα Γυρίσω Ποτέ

χειμώνας ανελέητος έφερε πτώσεις πολλές
με μάτια φλογωμένα τρυπώ τα σκοτάδια μου
δεν θα γυρίσω ποτέ
έτσι θα συντελώ το θαύμα μου
οι νύκτες  δεν έχουν προοπτική
η όραση απούσα
μονάχα μνήμες στο θαύμα του θανάτου
συνωστισμένα αισθήματα κοχλάζουν
υποσχέσεις αμαρτιών σέρνονται
η κόλαση έχει καλή πλευρά
τρέφεται με ψεύδη
όμως το σώμα μου σαν άφησα στα ριζά
κεραυνού άηχου
εισήλθα στο σώμα σου να ξεγελάσω τη ζωή
αχάρακτος δρόμος και μυρίζει πνιγηρά
ανθρώπινη σαπισμένη σάρκα
σε πολιτεία που νόσησε πριν καν γεννηθεί
οχι! δεν θα γυρίσω ποτέ 

η Μοναξιά της Ψυχής

η μοναξιά της ψυχής απώλεσε αρώματα
λέξεις ω! πόσες λέξεις εξεγέρθηκαν
η προσμονή στέρεψε ορφάνεψε από καιρό
καλώ με πνοή τις λέξεις κι αυτές
ω! αυτές με προδίδουν ντυμένες στα λευκά
στέκουν μουδιασμένα , αμήχανα,
τυραγνισμένες ,άηχες
ανοίγω παράθυρα του νου
τίποτα δεν κινείται
στείρα ορφάνια με πνίγει από παντού
σηκώθηκε αγέρας φονικός
ο,τι κληρονόμησα
συνταράσσεται η γης ολάκερη
φτύνει τα σπλάχνα της
κατάσαρκα
σ όλες τις δραπετεύσεις των στερήσεων
οι λέξεις κινήθηκαν σε αχλή που κρατά το χρόνο
γεννούν εικόνες που ψεύδονται ασύστολα
πως κουβαλούν μέλλοντα ανθισμένο
μα η μοναξιά απώλεσε αρώματα
κι οι λέξεις απόκτησαν αιχμές και με ματώνουν.

Άκληρα...

Θρυμματισμένη μνήμη  ξενυχτά
εξολοθρεύει παρελθόντα
που χάσαν το χνάρι τους
αόμματα νερά ταξιδεύουν γοργά
χάνουν φεγγάρια αγέννητα
η αυταπάτη της γλώσσας άκληρη
φωλιάζει σε στάχτες
συσσωρεύτηκαν κανόνες αναζητώντας
κλειδιά να εισέλθουν σε πύλη
που αναπαύονται ήχοι μυστικοί
ομίχλη πυκνή κρύβει νησί που πλέει απαλά
σε φθόγγους ιερούς σαν εκείνους που γέννησες
αιφνίδια κατέφθασε φθινόπωρο
με όλα τ' αρώματα τ' Αυγούστου
γυμνό κορμί ανασαίνει χρόνους μελλοντικούς
με ηχοχρώματα φανερώθηκε μιαν αλήθεια
κτίση κόσμου αμήχανου με λέξεις λεύτερες
ξεπλυμένες σε αρμύρα δακρύων που πνίγηκαν
φονικοί έρωτες στυγεροί δολοφόνοι επιθυμίας
και μια μικρή αγάπη ν' αποζητά
ανάσα σε μνήμη καλοκαιρινή
να υφάνει δρόμο υποθαλάσσιο
ίσως ενώσει αποστάσεις
θρυμματισμένων ψυχών που διαβαίνουν
πέρα από μύθους αρχαίων κατατρεγμών.