Ακολουθώ...

΄Ωρες βαριά διοικούμενες, θεραπαινίδες του Φαέθωντα
στασίασαν
κάλεσε η Θαλλώ τις αδελφές της
και κατέβηκαν στα ριζά
ενός κόσμου που αφανιζόταν
σε πληκτική αναζήτηση εφήμερου πόνου
Αναζητούσαν μιαν αίσθηση
πλάσης ιερής σε νέα απόπειρα
να αναγνωρίσουν τα νερά το Πρωτεϊκό είδωλο
ανοίγουν οι λέξεις και ανακρίνονται
έρχονται θάνατοι μα... τις οίδεν ποιος  είναι ο αληθινός;
αποσυντέθηκαν οι στεναγμοί οι ήχοι αφανίστηκαν
πνιγμένοι στη μετριότητα κι οι θεοί απόντες
ήθελα να κλάψω γοερά μα τα δάκρυα
οπισθοχωρώντας χύνονταν στης ψυχής τα βάθη
μεγάλη η συμπαιγχνία και η έπαρση
ω! η έπαρση που απέκτησε εμμονή στην λεπτότητα
μιας άγριας φυλής σε μεταγενέστερες αλληγορίες
Ώρες βαριά διοικούμενες με παγωμένη μια σταλαγματιά
απ το δάκρυ μου φυτεμένη στην άκρια των ματιών τους
φωτίζουν δρόμο απάτητο .
Ακολουθώ .....

Διαφορά....

Η γη είναι γεμάτη ουρανό
όλοι οι θάμνοι οι ταπεινοί
είναι πλημμυρισμένοι από Θεό
Μονάχα αυτοί που βλέπουν
βγάζουν τα παπούτσια τους
οι υπόλοιποι κάθονται γύρω τους
και συλλέγουν βατόμουρα .....

Παραπλανήσεις

πνίγηκαν αιώνες
σε κείνον τον τελευταίο κατακλυσμό
βουβοί, απροστάτευτοι
λιωμένες μνήμες να σέρνονται
από ανεμοδείκτες που κατάπιαν τις πόλεις
με τριγμό που ακόμα αμαρτάνει
σε βρώμικα πρόσωπα παρθένων
που δεν θρήνησαν κρατώντας της εκδίκησης
το κουρελιασμένο μεσοφόρι
στου Ιούδα τα μάτια βυθιζόμουν τα θολά πρωινά
ν ανασάνω αγιασμένης αλήθειας παράπονο
βάρβαρου πλήθους άδικη ποινή
και στάζουν τα μικρά φθινόπωρα
νότες παραπλανημένες να ιστορούν
εγκλήματα μελλοντικών δημίων
πάντα ακούω τα βράχια να συνθλίβονται
σε κάθε νέο κατακλυσμό πριν του χάους
τον ανεμπόδιστο  διασυρμό.

Οι Λέξεις

Έρχονται, θαρρείς ,απ το πουθενά στην αρχή διστακτικά,
εξερευνητικά,ωσάν να δοκιμάζουν την αξία τους
τις σπρώχνεις σε κατευθύνσεις , μα εκείνες απείθαρχες
αναπτύσσονται στον διάφανο κόσμο τους ανεξάρτητες δυναμικές
γεμάτες φως και ριζώνουν μέσα σου ικανοποιημένες
διστακτικά στην αρχή σε ποτίζουν αυτοπεποίθηση.
Τις γεύεσαι σαν φρούτο εξωτικό έτοιμος να τις αξιολογήσεις
εκεί γεννιέται ο έρωτας που σε κατακλύζει απρόσμενα κι αφήνεσαι
σε σκληρά κι εξωφρενικά πάθη ταξιδιών πρωτόγευστων, εκθαμβωτικών .
Αυτές γελούν ευτυχισμένες κι αποκαλύπτονται.
Δημιουργούν εικόνες, μουσικές ,χρώματα και γεύεσαι τα πιο θεσπέσια
αρώματα των ονείρων που γεννούν, έχουν υπόσταση
καθώς ξεπηδούν απ  τις σελίδες πλημμυρισμένες από συγκίνηση
αισθησιακά να σε μαγέψουν.

Ουτοπίες....

Η "Στιγμή" η τόσο περιφρονημένη που την προσπερνάς και χάνεται , έτσι φαντάστηκες γιατί δεν έχεις όραση... Ναι δεν έχεις .... αν έβλεπες θα γνώριζες πόσο τεράστια είναι ... και τόσο μα τόσο γεμάτη , που δε χωρά τίποτα πέρα απ το ελάχιστον του "Όλου"....

Το Θεατρικό μιας Επανάστασης ...

Έπεσαν οι μάσκες και φάνηκαν.... οι μάσκες....
Το Σύμπαν μου μέσα ....

Φονεύοντας

Όχλος τυφλός βαδίζει ανάρμοστα βυθισμένος σε πάθη
ολοένα και πιότερο στην παραίσθηση του ομαδικού
κυνηγά τα μέλλοντα βυθισμένος στα παρελθόντα
εγείρει παράπονα τρέμει την απόρριψη και αναπτύσσει
ένα εγώ τρομαγμένο,ανίερο και πάντα τυφλό γενιές ολάκερες
κομματιασμένοι φρικτά αναμένοντας μιαν ανάσταση
μα ο ύπνος δεν ξεσφάλισε ποτέ ουδέ σαν υποψία τα βλέφαρα
καταπιεστές προσαρμοσμένοι σε βία που εξασφαλίζει αποδοχή
κι έτσι θέλουν πάντα να μένει
κλαίγοντας για όσα δε έγιναν κι ορίζοντας εαυτούς με γνώση
απόκοσμοι αυτοί οι βαθιά παραπλανημένοι που με θυμό αχνίζοντα
κατακεραυνώνουν ο,τι από δίπλα τους πέρασε θαρρώντας πως γνώρισαν
πως κατείχαν αυτοί οι απολύτως τυφλοί που φως διαλαλούν
κι ας μην το απάντησαν μέσα στη μίζερη και στυφή τους ζωή
θα μιλήσω με λόγο σκληρό ,αλλά έτσι είναι το πρόσωπο της αλήθειας
δεν σου ανήκει κανείς και τίποτα σ αυτό το γρήγορο πέρασμα
κι εσύ δεν ανήκεις πουθενά...
μοναχικό το διάβα κι αν μπορέσεις να το αποδεχθείς
τότε σπάζουν οι κρίκοι της αλύσου .