Το Θεατρικό μιας Επανάστασης ...

Έπεσαν οι μάσκες και φάνηκαν.... οι μάσκες....
Το Σύμπαν μου μέσα ....

Φονεύοντας

Όχλος τυφλός βαδίζει ανάρμοστα βυθισμένος σε πάθη
ολοένα και πιότερο στην παραίσθηση του ομαδικού
κυνηγά τα μέλλοντα βυθισμένος στα παρελθόντα
εγείρει παράπονα τρέμει την απόρριψη και αναπτύσσει
ένα εγώ τρομαγμένο,ανίερο και πάντα τυφλό γενιές ολάκερες
κομματιασμένοι φρικτά αναμένοντας μιαν ανάσταση
μα ο ύπνος δεν ξεσφάλισε ποτέ ουδέ σαν υποψία τα βλέφαρα
καταπιεστές προσαρμοσμένοι σε βία που εξασφαλίζει αποδοχή
κι έτσι θέλουν πάντα να μένει
κλαίγοντας για όσα δε έγιναν κι ορίζοντας εαυτούς με γνώση
απόκοσμοι αυτοί οι βαθιά παραπλανημένοι που με θυμό αχνίζοντα
κατακεραυνώνουν ο,τι από δίπλα τους πέρασε θαρρώντας πως γνώρισαν
πως κατείχαν αυτοί οι απολύτως τυφλοί που φως διαλαλούν
κι ας μην το απάντησαν μέσα στη μίζερη και στυφή τους ζωή
θα μιλήσω με λόγο σκληρό ,αλλά έτσι είναι το πρόσωπο της αλήθειας
δεν σου ανήκει κανείς και τίποτα σ αυτό το γρήγορο πέρασμα
κι εσύ δεν ανήκεις πουθενά...
μοναχικό το διάβα κι αν μπορέσεις να το αποδεχθείς
τότε σπάζουν οι κρίκοι της αλύσου .

Θυμάσαι;

Θυμάσαι.
σαν με κοιτούσες μέσα στα μάτια
όχι! πες μου θυμάσαι;
αυτή η σιωπή σου που με κερνά θάνατο
κι όμως δε μπορεί να ξέχασες
εκείνες τις ατέλειωτες προσμονές σου
να σου χαρίσω όσα ονειρευόσουνα
κι ήταν η αγάπη μου τόση που τρόμαζα
ναι ! τρόμαζα μη σε πνίξει
και τη δάμαζα και με μάτωνε τόσο κι άλλο τόσο
θυμάσαι πως άπλωνες τα χέρια σου
και με κρατούσες;
πάντα μες στις σιωπές σου
κι εκείνα τα δάκρυά σου
τι ήχους θεέ μου...τι ήχους

και τώρα στην άκρια απ το παράθυρο
ονειρεύεται πως θα φανεί
μα ξέρει ο,τι δεν θά 'ρθει...
κρατά στα δάκτυλα πολύ προσεκτικά
εκείνο του κήπου το τριαντάφυλλο
που είχε πάλι μες στη σιωπή αφήσει
δίπλα στο προσκεφάλι της
και το μυρίζει γιατί έχει της ψυχής του το άρωμα
έτσι θα βάλει λέξεις στη σειρά
για να του πει τόσα
αφού δεν έρχεται
δεν θέλει να φανεί...
κι όταν εκείνη θα έχει φύγει πια
οι λέξεις θα τον καρτερούν
τρυφερά για να τον αγκαλιάσουν...

Δέσμιοι Δεσμώτες

Σε χρόνους παράλληλους με κινήσεις αντίστροφες
εξόριστοι τ ουρανού σ ένα ψέμα που γλιστρά σαν την άμμο
δίχως μάτια ,δίχως καν πρόσωπο , όλα έτσι μουντά κι ακαθόριστα
παντού επιφάνειες βαθιά χαραγμένες σε λυγμό
κι ένα παράπονο
να λεκιάζει τις μνήμες ,δίχως αντίλογο μόνο θυμός, πικρός θυμός ανίερος
σβησμένοι απόηχοι ιδιοτήτων άχρηστων που σάπιζαν σε χέρια διάτρητα
βήματα στεγνά,βιαστικά κι οι επαναλήψεις αφόρητες
οι δέσμιοι και δεσμώτες της θωράκισης της ανάγκης για αποδοχή.

Αιώνια Αρμονία

    Σκουριασμένοι θάνατοι ελαττωματικών ηρώων, αποκαλύψεων οράματα
κακουχίες μίζερων προσδοκιών, μια φαντασία στατική που αποθεώθηκε.
Κανείς  τους δεν είδε εκείνο το χορό....
Ο χορός των οραμάτων έξω από κάθε ανάγνωση με συνεπήρε καθώς η μουσική
αναβλύζει μες από σώματα άυλα και οι απαντήσεις στο μέγα μυστήριο μιας όρασης
που διαρκεί ελάχιστα και δονεί διέλυσε τις συμπτώσεις.
    Σ ένα ποτήρι που διάφανο αναδεύτηκε το αλκοόλ πνίγηκε η αιχμάλωτη του χρόνου.
Είμαι έξω από φόρμες και πόσων ερώτων σκιρτήματα ανάβουν τους ήλιους στο αίμα μου
οι πυρκαγιές μέσα μου θέριεψαν την ώρα που ρούφηξα τον κόσμο ολάκερο
αδάμαστη  γεύομαι την μυστική ουσία ανταριασμένων ωκεανών.
   Με μεθυσμένα βήματα περνώ από τις σκιές στο φως μιας φλόγας και πάλι πίσω να αναστηθώ
αφού τίποτα δεν με συνεπαίρνει ακολουθώντας το στόχο μου ....

Μυστικό Κάλεσμα

Με σφαλιγμένα τα μάτια βάδιζε εναρμονισμένος
στου δικού του απείρου το μυστικό κάλεσμα
στο χέρι κρατούσε το δίχρονο "α" να του ψιθυρίζει
του νερού τον μεγαλόπρεπο ήχο εξηγώντας του
το μυστήριο του ανυπότακτου  στα μικρά πράγματα
ντυμένος τα σάβανα του κόσμου ολάκερου 
ρουφούσε μια θλίψη γεμάτη σοφία,ιστορία αιώνων αμέτρητων
πόσων ανθρώπων ευθύνη κι όμως
ένοιωθε ανάλαφρος σαν του ανέμου το μικρό πέρασμα
ο ήλιος είχε χαθεί με τ ανθρώπινα πάθη φορτωμένος
μα αυτός ποθούσε τις μεγάλες θάλασσες του "ω" μέγα
αργούσε να φθάσει ; αναρωτιόταν
θαύμαζε τη διαφορά του ενός γράμματος απ το άλλο
και χαιρόταν που δε νοιαζόταν να μεταδώσει τίποτα πια
στις απέραντες μέρες και τις θεόρατες νύκτες που συνάντησε
τότε που πίστευαν οι άνθρωποι στην αυταπάτη ζώντας
πως οι θάλασσες είναι γαλανές
άχρωμο είναι το νερό - τους έλεγε - εκείνοι όμως τον περιγέλασαν
με σφαλιγμένα μάτια βαδίζει εναρμονισμένος
στου δικού του απείρου το μυστικό κάλεσμα
διασχίζει νέα έρημο απολύτως στεγνή και ασφαλή
καλεί τη λήθη αφήνοντας χνάρια να  τα φιλήσει
σε άλλους αιώνες το νερό.

Κοχλίας

      Η φύση δωρίζει την αντικειμενική πραγματικότητα. Οι άνθρωποι όμως  την αντιλαμβάνονται ο καθείς με τον δικό του τρόπο. Εισπράττουν αναλόγως της Γνώσης ,της Συνείδησης και της "πράξης" ή"απραξίας που επέλεξε και την στιγμή που συνέβη... 

      Έτσι το αντικειμενικό μετατρέπεται σε υποκειμενικό και το πραγματικό υπόκειται σε αλλοιώσεις.

Η μεταφορά αυτής της εμπειρίας καθιστά μια τραγελαφική ιστορία που μπαίνει σε καδραρισμένα σπασμένα κάτοπτρα. 

      Οι εποχές κάνουν κύκλο κι εμείς χαμένοι παρατηρώντας σε λάθος κατευθύνσεις, κλειδωθήκαμε στο βραχύ "ο" μικρόν και εκπνέουμε διαρκώς, με την ψευδαίσθηση αναπνοής ...