Αιώνια Αρμονία

    Σκουριασμένοι θάνατοι ελαττωματικών ηρώων, αποκαλύψεων οράματα
κακουχίες μίζερων προσδοκιών, μια φαντασία στατική που αποθεώθηκε.
Κανείς  τους δεν είδε εκείνο το χορό....
Ο χορός των οραμάτων έξω από κάθε ανάγνωση με συνεπήρε καθώς η μουσική
αναβλύζει μες από σώματα άυλα και οι απαντήσεις στο μέγα μυστήριο μιας όρασης
που διαρκεί ελάχιστα και δονεί διέλυσε τις συμπτώσεις.
    Σ ένα ποτήρι που διάφανο αναδεύτηκε το αλκοόλ πνίγηκε η αιχμάλωτη του χρόνου.
Είμαι έξω από φόρμες και πόσων ερώτων σκιρτήματα ανάβουν τους ήλιους στο αίμα μου
οι πυρκαγιές μέσα μου θέριεψαν την ώρα που ρούφηξα τον κόσμο ολάκερο
αδάμαστη  γεύομαι την μυστική ουσία ανταριασμένων ωκεανών.
   Με μεθυσμένα βήματα περνώ από τις σκιές στο φως μιας φλόγας και πάλι πίσω να αναστηθώ
αφού τίποτα δεν με συνεπαίρνει ακολουθώντας το στόχο μου ....

Μυστικό Κάλεσμα

Με σφαλιγμένα τα μάτια βάδιζε εναρμονισμένος
στου δικού του απείρου το μυστικό κάλεσμα
στο χέρι κρατούσε το δίχρονο "α" να του ψιθυρίζει
του νερού τον μεγαλόπρεπο ήχο εξηγώντας του
το μυστήριο του ανυπότακτου  στα μικρά πράγματα
ντυμένος τα σάβανα του κόσμου ολάκερου 
ρουφούσε μια θλίψη γεμάτη σοφία,ιστορία αιώνων αμέτρητων
πόσων ανθρώπων ευθύνη κι όμως
ένοιωθε ανάλαφρος σαν του ανέμου το μικρό πέρασμα
ο ήλιος είχε χαθεί με τ ανθρώπινα πάθη φορτωμένος
μα αυτός ποθούσε τις μεγάλες θάλασσες του "ω" μέγα
αργούσε να φθάσει ; αναρωτιόταν
θαύμαζε τη διαφορά του ενός γράμματος απ το άλλο
και χαιρόταν που δε νοιαζόταν να μεταδώσει τίποτα πια
στις απέραντες μέρες και τις θεόρατες νύκτες που συνάντησε
τότε που πίστευαν οι άνθρωποι στην αυταπάτη ζώντας
πως οι θάλασσες είναι γαλανές
άχρωμο είναι το νερό - τους έλεγε - εκείνοι όμως τον περιγέλασαν
με σφαλιγμένα μάτια βαδίζει εναρμονισμένος
στου δικού του απείρου το μυστικό κάλεσμα
διασχίζει νέα έρημο απολύτως στεγνή και ασφαλή
καλεί τη λήθη αφήνοντας χνάρια να  τα φιλήσει
σε άλλους αιώνες το νερό.

Κοχλίας

      Η φύση δωρίζει την αντικειμενική πραγματικότητα. Οι άνθρωποι όμως  την αντιλαμβάνονται ο καθείς με τον δικό του τρόπο. Εισπράττουν αναλόγως της Γνώσης ,της Συνείδησης και της "πράξης" ή"απραξίας που επέλεξε και την στιγμή που συνέβη... 

      Έτσι το αντικειμενικό μετατρέπεται σε υποκειμενικό και το πραγματικό υπόκειται σε αλλοιώσεις.

Η μεταφορά αυτής της εμπειρίας καθιστά μια τραγελαφική ιστορία που μπαίνει σε καδραρισμένα σπασμένα κάτοπτρα. 

      Οι εποχές κάνουν κύκλο κι εμείς χαμένοι παρατηρώντας σε λάθος κατευθύνσεις, κλειδωθήκαμε στο βραχύ "ο" μικρόν και εκπνέουμε διαρκώς, με την ψευδαίσθηση αναπνοής ...

Μηνύματα

Έσπασα την ψυχή μου και σκόρπισα τα κομμάτια στων ματιών σου το ανίερο δάκρυ...
Τι  κι αν κουβάλησα την πεθυμιά ως το μεγάλο βράχο. Σηκώθηκαν κύματα θεριά και μου μήνυσαν
πως στα ταξίδια μου δε θα με αφήσουν ποτέ να περπατώ έξω από του αίματός μου την οσμή...

Περί Επιλογής

      Η δύναμη που έχει το ανθρώπινο ον, είναι η ελευθερία της επιλογής.
Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να γνωρίσει, να διδαχθεί με ποιο τρόπο θα ξέρει  το ορθόν της επιλογής.Δρόμος βαθύς, βαρύς επίπονος και ενίοτε θα φαντάζει σκληρή η επιλογή.Αλλά τι είναι σκληρό;
      Όταν μάθει να διακρίνει το μάταιο, το οριστικό και το αναπόφευκτο. Εύκολο θα μου πεις....
Κι όμως, επιφανειακά ,μπορεί ως τέτοιο να φαντάζει. Χρειάζεται σοφία και μόχθος πολύς ως αυτήν, για να μπορεί να πραγματωθεί η επιλογή.
      Η ελευθερία της επιλογής πρέπει να είναι πέρα και πάνω από όσα ως σωστά διδαχθήκαμε κι αυτό, γιατί διδαχθήκαμε υπακοή σε νόμους κοινωνικών συστημάτων που διέπονται από μισαλλοδοξία, ήθη ανήθικα, και τέλος το μεγαλύτερο ψεύδος ζωής που αγνοήσαμε.

Μη Με Ρωτήσεις...

Φύσηξε ένας αγέρας τρελός κι όλα έσβησαν
ποιος βαρέθηκε πρώτος τον άλλον
ο ουρανός τη γη ή η γη τον ουρανό
δεν είπαν
μια θάλασσα έμεινε να σφαδάζουν τα σπλάχνα της
πληκτικές μέρες μαρμαρωμένες
δείχνουν ορίζοντα
ένας παγερός χειμώνας
κλέβει τα αυγουστιάτικα μεσημέρια
πέρασαν ξένα κι έρημα χελιδονόψαρα
πνίγηκαν
πάνω σε κύμα σπασμένο εφιαλτικά
σε παράξενες ώρες ακίνητες
μια νύκτα αναδύθηκε απ του ποταμού τα βάθη
γιορτάζει τα πάθη και τις συνήθειες μικρών ανθρώπων
καλοπιάνει δρόμους ξεχασμένους
ποτισμένους ιδρώτα κι απόγνωση
εκείνοι αντιστέκονται
αγάπησαν την ερημιά τους κι ονειρεύονται
πόσες αυθαιρεσίες
προσπερνούν αδιάφορες τη ζωή
μη με ρωτήσεις γιατί δε γεννήθηκα
μη με ρωτήσεις πόσο αγάπησα
και προπάντων μη με ρωτήσεις γιατί πεθαίνω
σ εκείνο το άγραφο απομεσήμερο
ευτυχισμένος άνθρωπος πια
πίνοντας εξακρίβωσης πικρό κρασί μαύρο
σαν αίμα παλιό που δείχνει περιφρουρήσεις
ύλης ανεξακρίβωτης.

Νοιάζομαι;;;;

Δεν γράφω με ποίηση,δεν ανασαίνω ως άνθρωπος,
μονάχα μια κραυγή έχω, δίχως σκελετό και ηχόχρωμα.
Έτσι στεγνά να πω πως βλέπω πίσω από τα βλέμματα,
ακούω τις σκέψεις,τους φόβους και τις αγωνίες που καταχωνιασμένες
στριμώχνονται πίσω απ του χαμογέλιου και της ανεμελιάς τη δειλή παρουσία.
Ιδρώνουν κάτω απ τη γλώσσα που στραγγαλίζει αλήθειες που νόσησαν
και με τον τελευταίο σπασμό χάθηκαν μέσα σε ψεύδη αμετανόητα.
Παρ αυτά εγώ τα είδα και τα άκουσα να μου ιστορούν την διάσταση
μιας πραγματικότητας, απ τις εικόνες που κτίζονταν μέσα σε άνομο ψεύδος.
Δεν εξομολογούμαι, διαγράφω μονάχα τα αλύτρωτα
και παριστάνω πως πίστεψα ο,τι όλα είναι όπως τα έπλασαν
στο θέατρο  του "εγώ" ενός εγώ μικρού και ακατέργαστου.
Καμιά ψυχή δεν θα ανέβει τα σκαλοπάτια,
δεν δύναται....
Έτσι θα σέρνεται γράφοντας κύκλους
σαν το φίδι που καταλήγει να φάει την ουρά του.
Διχάζεσαι , ξεχνώντας μήτρας σπασμό και
βάζεις ολοένα και πιότερα εμπόδια στον καθαρό λόγο
γιατί επέλεξες να φοβάσαι την εικόνα της ψυχής σου.
Ο πιο κρίσιμος αγώνας είναι η "Πράξη" εκεί θα φανεί ο τυχερός.
Πόσα κομμάτια έχει η μοναξιά , ξέρεις; Άπειρα θα σου πω.
Μα δεν το έμαθες από φόβο Να αντιμετωπίσεις εσύ εσένα ,δύσκολη θέση....
Υπάρχει φως που σβήνει, αλλά και Φως που δε σβήνει ποτέ.
Τούτα τα εφήμερα σώματα απέκτησαν λάγνες προθέσεις σε όλους τους τομείς,
τον εξής έναν: Να διαβαίνω ανέφελα ,αναίμακτα στο τίποτα.
Ξέρεις να μου πεις τι σημαίνει νοιάζομαι;;