...Μην Ξεχνιόμαστε...

Άλλο διαβάζω κι άλλο μελετώ.
Άλλο η βιωματική Γνώση
κι άλλο το προσωπικό βίωμα ...

...Τόσο Απλά...

Ο νους ζει στο απόλυτο σκότος
κι όμως έχει φως...
και το φως είναι αόρατο
αλλά δημιουργεί χρώματα...

Η Ευδαιμονία Της... Ματαιότητας...

είχαν εισέλθει σε βαθύ χειμώνα
η ομίχλη γονάτιζε κι έσπαζε
με ήχο ανατριχιαστικό σε γης άγονη
αγέρας σιωπηλός συμπαγής αόρατος
ωσάν το φως που διαπερνά σκοτάδια μυστικά
ανάγλυφα λόγια ερήμην αβεβαιοτήτων
τυπώνονταν νυχθημερόν έναντι αντιτίμου τινος
ήταν τότε που οι ώρες σκάλωναν πάνω σε αιτίες
είχεν ορθωθεί η ευδαιμονία της  αγοράς
αγοράς πάσης φύσεως,μα κυρίαρχα αυτή της ματαιότητας
αδιαίρετα ζήση και όνειρα προσδοκίες ανίερες
κρυώνουν δίχως πνοή κι ο χρησμός άγνωστος
όλοι αλληλέγγυοι και η απουσία του έρωτα κραυγαλέα
και βάδιζαν ανίδεοι όλο και πιο βαθιά σ αυτόν τον χειμώνα
που κατέστρεφε δρόμους επιστροφής
και ποιος να νοιάστηκε άρα γε;
έφτιαξαν ομάδες "φιλίες" εξυπηρετικές
παρουσίαζαν  τα τυπωμένα με λόγια επαινετικά
σε κατάμεστες θορυβώδης αίθουσες άλλοτε φανταχτερές
κι άλλοτε επιμελημένης απλότητας
τα θύματα γεμάτα ενθουσιασμό χειροκροτούσαν
κι ύστερα σαν τέλειωναν τα ιεροτελεστικά
ερχόταν η ώρα μιας πικρής αλήθειας
η ώρα της ανταμοιβής, η μοντέρνα επαιτεία
η γεμάτη... "αξιοπρέπεια"...
και το "Εγώ" καλοθρεμμένο εκατέρωθεν,
τόσο που ξεχείλιζε από παντού...
είχαν εισέλθει σε πολύ βαθύ χειμώνα ανήλιαγο
η μούχλα είχε περιβάλλει τα πάντα μα κανείς δεν την αισθάνθηκε
η αποσύνθεση ήταν πολύ βαθιά.

Σκόρπια ....

Ο πόνος είναι ένας πολύ φτωχός όρος
να περιγράψει την περιπλάνηση στο συναίσθημα
-όπως και η χαρά άλλως τε -.
Το βύθισμα και η περιπλάνηση η πρώτη,
σ αυτού του είδους τη μοναξιά , τρομάζει.

Ασταθή ...

όλα  δεμένα φονικά
με ασυγχώρητη μνήμη
λησμονιάς άχρωμης
κι η κραυγή
αυτή η κραυγή της σιωπής
που θρυμματίζει τα πάντα
χαμένος κόσμος σκυθρωπός ,ανήμπορος
που δεν έμαθε να κλαίει
άοπλος ταξιδευτής
μικρών ετερόφωτων διαδρομών
ούτε καν διαδρομών
και η έπαρση παρούσα
κάποιες φορές τα όνειρα
παραμορφώνουν το φως
τότε είναι που καθίστανται επικίνδυνα
σαν ζωντανεύει ψίθυρος απόγνωσης
των μικρών απραγματοποίητων φωνών
παραπλανημένης ζωής.

Μνήμες ...

όταν ήμουν στην τρίτη τάξη του Δημοτικού....εκεί κάπου γύρω στα εννιά -μισόν αιώνα πίσω και βάλε...-στο μάθημα των θρησκευτικών έπεσα σε σκέψη κατά πως συνήθιζα... και παντελώς αυθορμήτως ρωτώ το δάσκαλο....αφού ήταν πρωτόπλαστοι κι έκαναν δυο γιους πως κι έφτιαξαν τον κόσμο; άρα η Εύα παντρεύτηκε τους γιους της και τι θρησκευτικά είναι αυτά;

ο δάσκαλος ήταν και καινούριος, πρώτη χρονιά μαζί μας.... χάνει το χρώμα του ... παίρνει ένα παντελώς βλακώδες ύφος....μετά γίνεται χρώματος μπλαβί, με αρπάζει με πετάει έξω και ουρλιάζοντας είπε: αει στο διάολο διάολε με τους γονείς θα ξανάλθεις.....πάω στο σπίτι, λέω τα καθέκαστα, τέζα η μητέρα . κάπως ξεκαθάρισαν τα πράγματα, αλλά το πως δεν ξέρω, έκτοτε είχα μυστικά με το δάσκαλο γιατί μου είπε όταν έχω απορίες να του τις λέω στο διάλειμμα.......από τότε είμαι στη συμμορία..... η διήγηση μου, είναι απολύτως αληθινή...

Τρεμάμενα Φεγγάρια

υπόγειες διαδρομές λαβυρίνθων
δαιδαλώδους περιπλοκότητας
υπόσχοντο διαφυγή
λίγα φεγγάρια τρεμάμενα
πάνω σε θάλασσα άηχη ναυάγησαν
κι άφησαν πληγές καρφωμένες στους εξώστες
αλλόφρονες ήλιοι  χάραξαν χνάρι καυτό
σε παρθένο λόγο που σφάδαζε ολονυκτίς
σε σάβανα η σεμνότητα κάνει το ύστερο ταξίδι
ένα κλεμμένο χαμόγελο της Ηλέκτρας
αιωρείται στο σύμπαν κι ας το τραβολογά ο άνεμος
παράξενο να ποτίζει έναν ήχο με αίμα που αχνίζει
οι υποσχέσεις είχαν νωρίς κλέψει τα σώματα
σώματα που ονειρεύτηκαν πως αγαπήθηκαν
με κείνη την πείνα την αδηφάγα
και τώρα; δίχως σώματα περιφέρονται
πίσω από υποσχέσεις διαφυγής ,
αλλά πώς να διαφύγουν;  ποια δημιουργία
ανολοκλήρωτη με τα θανάσιμα ψεύδη
θα δύναται ανεξάντλητα να γεννήσει φως άσβεστο;
η βία κρύφθηκε πίσω από χαμόγελο...