Μοιραίος Λόγος

Kουβάλησα την ύπαρξή μου ως εδώ,
μ' ένα ατέλειωτο παραμύθι στα μάτια
και την πνοή τ' ανέμου
στις σκληρές γωνιές του κορμιού.
Ανασαίνω σταγόνες άγνωστου ωκεανού.
Σφαλίζω τα βλέφαρα
να μη δραπετεύσω στο παραμύθι.
Μ' αδράχνουν ατέλειωτες μουσικές,
πέρα απ' το φιλί του ήλιου.
Ανεξιχνίαστος μοιραίος λόγος
συντρίβεται
στην ανάγκη των λέξεων και των χρωμάτων
μιας μουσικής ανύστακτης
που με καταδιώκει και με καταδιώκει...

......Στου κορμιού μου τις υγρές διαδρομές
                           σ΄αναζητώ την πρώτη ώρα
            στον έσχατο χρόνο.

η οσφρητική μνήμη είναι ίσως η πιο δυνατή
συναγωνίζεται με την γευστική μνήμη...

Τι κι Αν...

άφησα
τους φόβους μου
νίκησα τις σιωπές μου
ακούω τα βήματά μου
κρατούν ακόμα τη μουσική
φυλακισμένη σ ένα χαμόγελο
που ανθίζει μυστικά
σπάζει τη σιωπή
μια σταλαγματιά ιδρώτα
απ του έρωτα το χνώτο
με κρατά μες τη θολούρα
εκείνου του βαλς
που σου δώρισα
μα συ
δεν ήλθες να μ αγαπήσεις ξανά.

η Απειλή της Λήθης

αυτή η άτεγκτη πόρνη των διαστάσεων
με μάχεται
διόλου δεν αναγνωρίζω
αυτούς τους πόνους
θεριά θεόρατα
στους μικρούς μου ώμους
σαϊτεύω με πύρινο βέλος
το νέφος
που με τούτο ντύσατε τον κάλπικο λόγο

με πύρωσε  ο ήλιος,
με ζύμωσε η θάλασσα,
με γέννησε ο βράχος.
φθάνει μακρινός πια
ο απόηχος των λόγων σας
γεμάτος αγωνία κι απόγνωση
μα δε θα στραφώ πια πίσω...

Μικρά κι Άδολα ..

η κοσμική συνείδηση είναι μέσον
δεν είναι Σκοπός ...
αλλά υπάρχει αναμφιβόλως
σημαντικότητα στην κατάκτησή της ....

Επιλογές...

...υπάρχει μια τέλεια αρμονία
μεταξύ ευαισθησίας και πνεύματος
λες και ζυγίσθηκε από την σοφία του Σύμπαντος ...
τελικά ναι! είναι θέμα επιλογής η αρμονία .